حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ حَدَّثَنَا جَابِرُ بْنُ صُبْحٍ قَالَ حَدَّثَنِي الْمُثَنَّى بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْخُزَاعِيُّ وَصَحِبْتُهُ إِلَى وَاسِطٍوَكَانَ يُسَمِّي فِي أَوَّلِ طَعَامِهِ وَفِي آخِرِ لُقْمَةٍ يَقُولُ بِسْمِ اللَّهِ فِي أَوَّلِهِ وَآخِرِهِ فَقُلْتُ لَهُ إِنَّكَ تُسَمِّي فِي أَوَّلِ مَا تَأْكُلُ أَرَأَيْتَ قَوْلَكَ فِي آخِرِ مَا تَأْكُلُ بِسْمِ اللَّهِ أَوَّلَهُ وَآخِرَهُ قَالَ أُخْبِرُكَ عَنْ ذَلِكَ إِنَّ جَدِّي أُمَيَّةَ بْنَ مَخْشِيٍّ وَكَانَ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سَمِعْتُهُ يَقُولُ إِنَّ رَجُلًا كَانَ يَأْكُلُ وَالنَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَنْظُرُ فَلَمْ يُسَمِّ حَتَّى كَانَ فِي آخِرِ طَعَامِهِ لُقْمَةٌ فَقَالَ بِسْمِ اللَّهِ أَوَّلَهُ وَآخِرَهُ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا زَالَ الشَّيْطَانُ يَأْكُلُ مَعَهُ حَتَّى سَمَّى فَلَمْ يَبْقَ فِي بَطْنِهِ شَيْءٌ إِلَّا قَاءَهُ
Jobir ibn Subh aytdi: Menga al-Musanno ibn Abdurrahmon al-Xuzoiy soʻzlab berdi — men unga Vositgacha hamroh boʻldim. U taomining avvalida Allohning nomini zikr qilar, oxirgi luqmada esa: «Bismillahi avvalahu va oxirahu», der edi. Men unga: «Sen yeyishning avvalida Allohning nomini zikr qilasan; yeyishingning oxirida: ‹Bismillahi avvalahu va oxirahu›, deyishing nimasi?» dedim. U: «Buni senga aytib beray. Nabiy ﷺning sahobalaridan boʻlgan bobom Umayya ibn Maxshiydan eshitganman, u shunday der edi: Bir kishi yeb oʻtirar, Nabiy ﷺ esa qarab turar edilar. U taomining oxirida bir luqma qolgunicha Allohning nomini zikr qilmadi, soʻng: ‹Bismillahi avvalahu va oxirahu›, dedi. Shunda Nabiy ﷺ: ‹Shayton u bilan birga yeb kelayotgan edi; u (Allohning nomini) zikr qilgach, qornida qolgan hamma narsani qusib tashladi›, dedilar», dedi.Жобир ибн Субҳ айтди: Менга ал-Мусанно ибн Абдурраҳмон ал-Хузоий сўзлаб берди — мен унга Воситгача ҳамроҳ бўлдим. У таомининг аввалида Аллоҳнинг номини зикр қилар, охирги луқмада эса: «Бисмиллаҳи аввалаҳу ва охираҳу», дер эди. Мен унга: «Сен ейишнинг аввалида Аллоҳнинг номини зикр қиласан; ейишингнинг охирида: ‹Бисмиллаҳи аввалаҳу ва охираҳу›, дейишинг нимаси?» дедим. У: «Буни сенга айтиб берай. Набий ﷺнинг саҳобаларидан бўлган бобом Умайя ибн Махшийдан эшитганман, у шундай дер эди: Бир киши еб ўтирар, Набий ﷺ эса қараб турар эдилар. У таомининг охирида бир луқма қолгунича Аллоҳнинг номини зикр қилмади, сўнг: ‹Бисмиллаҳи аввалаҳу ва охираҳу›, деди. Шунда Набий ﷺ: ‹Шайтон у билан бирга еб келаётган эди; у (Аллоҳнинг номини) зикр қилгач, қорнида қолган ҳамма нарсани қусиб ташлади›, дедилар», деди.