حَدَّثَنَا مَالِكُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا إِسْرَائِيلُ، عَنْ عُثْمَانَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَوْهَبٍ، قَالَ أَرْسَلَنِي أَهْلِي إِلَى أُمِّ سَلَمَةَ بِقَدَحٍ مِنْ مَاءٍ ـ وَقَبَضَ إِسْرَائِيلُ ثَلاَثَ أَصَابِعَ ـ مِنْ فِضَّةٍ فِيهِ شَعَرٌ مِنْ شَعَرِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَكَانَ إِذَا أَصَابَ الإِنْسَانَ عَيْنٌ أَوْ شَىْءٌ بَعَثَ إِلَيْهَا مِخْضَبَهُ، فَاطَّلَعْتُ فِي الْجُلْجُلِ فَرَأَيْتُ شَعَرَاتٍ حُمْرًا.
(Usmon ibn Abdulloh ibn Mavhab aytdi:) Oilam meni Ummu Salamaning oldiga kumushdan (yasalgan) — Isroil uch barmogʻini (uning kichikligini koʻrsatib) qisib (ishora qildi) — bir suv idishi bilan yubordi; uning ichida Paygʻambar ﷺning soch (tuk)laridan (bir necha tola) bor edi. Bir kishiga koʻz (tegsa) yoki biror (dard) yetsa, u oʻzining (suv solib) yuvinadigan idishini unga (Ummu Salamaga) yuborardi. Men (qoʻngʻiroqsimon) idishchaga moʻraladim va qizil (tusli, bir necha) tukni koʻrdim.(Усмон ибн Абдуллоҳ ибн Мавҳаб айтди:) Оилам мени Умму Саламанинг олдига кумушдан (ясалган) — Исроил уч бармоғини (унинг кичиклигини кўрсатиб) қисиб (ишора қилди) — бир сув идиши билан юборди; унинг ичида Пайғамбар ﷺнинг соч (тук)ларидан (бир неча тола) бор эди. Бир кишига кўз (тегса) ёки бирор (дард) еца, у ўзининг (сув солиб) ювинадиган идишини унга (Умму Саламага) юборарди. Мен (қўнғироқсимон) идишчага мўраладим ва қизил (тусли, бир неча) тукни кўрдим.