حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ أَخْبَرَنَا الزُّبَيْرُ أَبُو عَبْدِ السَّلَامِ عَنْ أَيُّوبَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مِكْرَزٍ وَلَمْ يَسْمَعْهُ مِنْهُ قَالَ حَدَّثَنِي جُلَسَاؤُهُ وَقَدْ رَأَيْتُهُ عَنْ وَابِصَةَ الْأَسَدِيِّ قَالَ عَفَّانُ حَدَّثَنِي غَيْرَ مَرَّةٍ وَلَمْ يَقُلْ حَدَّثَنِي جُلَسَاؤُهُ قَالَأَتَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَنَا أُرِيدُ أَنْ لَا أَدَعَ شَيْئًا مِنْ الْبِرِّ وَالْإِثْمِ إِلَّا سَأَلْتُهُ عَنْهُ وَحَوْلَهُ عِصَابَةٌ مِنْ الْمُسْلِمِينَ يَسْتَفْتُونَهُ فَجَعَلْتُ أَتَخَطَّاهُمْ قَالُوا إِلَيْكَ يَا وَابِصَةُ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قُلْتُ دَعُونِي فَأَدْنُوَ مِنْهُ فَإِنَّهُ أَحَبُّ النَّاسِ إِلَيَّ أَنْ أَدْنُوَ مِنْهُ قَالَ دَعُوا وَابِصَةَ ادْنُ يَا وَابِصَةُ مَرَّتَيْنِ أَوْ ثَلَاثًا قَالَ فَدَنَوْتُ مِنْهُ حَتَّى قَعَدْتُ بَيْنَ يَدَيْهِ فَقَالَ يَا وَابِصَةُ أُخْبِرُكَ أَوْ تَسْأَلُنِي قُلْتُ لَا بَلْ أَخْبِرْنِي فَقَالَ جِئْتَ تَسْأَلُنِي عَنْ الْبِرِّ وَالْإِثْمِ فَقَالَ نَعَمْ فَجَمَعَ أَنَامِلَهُ فَجَعَلَ يَنْكُتُ بِهِنَّ فِي صَدْرِي وَيَقُولُ يَا وَابِصَةُ اسْتَفْتِ قَلْبَكَ وَاسْتَفْتِ نَفْسَكَ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ الْبِرُّ مَا اطْمَأَنَّتْ إِلَيْهِ النَّفْسُ وَالْإِثْمُ مَا حَاكَ فِي النَّفْسِ وَتَرَدَّدَ فِي الصَّدْرِ وَإِنْ أَفْتَاكَ النَّاسُ وَأَفْتَوْكَ
Vobisa al-Asadiy (roziyallohu anhu) aytdi: Men Rasululloh ﷺ huzurlariga — yaxshilik va gunohdan hech narsani soʻramay qoldirmaslikni istagan holda — keldim. U zotning atroflarida musulmonlardan bir jamoa fatvo soʻrab turgan edi. Men ularni yorib oʻta boshladim. Ular: «Nari tur, ey Vobisa, Rasululloh ﷺdan (nari tur)!» dedilar. Men: «Meni qoʻyinglar, u zotga yaqinlashay, chunki u zotga yaqinlashish men uchun odamlarning eng sevimlisidir», dedim. U zot: «Vobisani qoʻyinglar. Yaqin kel, ey Vobisa!» dedilar — ikki yoki uch marta. (Roviy) aytdi: Men u zotga, oldilarida oʻtirguncha yaqinlashdim. U zot: «Ey Vobisa, oʻzim senga aytib beraymi, yoki sen mendan soʻraysanmi?» dedilar. Men: «Yoʻq, balki menga oʻzingiz aytib bering», dedim. U zot: «Sen mendan yaxshilik va gunoh haqida soʻragani kelding», dedilar. U: «Ha», dedi. Shunda u zot barmoq uchlarini yigʻib, ular bilan koʻkragimga nuqiy boshladilar va: «Ey Vobisa, qalbingdan fatvo soʻra, oʻzingdan fatvo soʻra», — uch marta, — «Yaxshilik — nafs xotirjam boʻlgan narsadir; gunoh esa — garchi odamlar senga fatvo bersalar ham, fatvo bersalar ham — nafsda ikkilanish tugʻdirgan va koʻkrakda takror aylangan narsadir», dedilar.Вобиса ал-Асадий (розияллоҳу анҳу) айтди: Мен Расулуллоҳ ﷺ ҳузурларига — яхшилик ва гуноҳдан ҳеч нарсани сўрамай қолдирмасликни истаган ҳолда — келдим. У зотнинг атрофларида мусулмонлардан бир жамоа фатво сўраб турган эди. Мен уларни ёриб ўта бошладим. Улар: «Нари тур, эй Вобиса, Расулуллоҳ ﷺдан (нари тур)!» дедилар. Мен: «Мени қўйинглар, у зотга яқинлашай, чунки у зотга яқинлашиш мен учун одамларнинг энг севимлисидир», дедим. У зот: «Вобисани қўйинглар. Яқин кел, эй Вобиса!» дедилар — икки ёки уч марта. (Ровий) айтди: Мен у зотга, олдиларида ўтиргунча яқинлашдим. У зот: «Эй Вобиса, ўзим сенга айтиб берайми, ёки сен мендан сўрайсанми?» дедилар. Мен: «Йўқ, балки менга ўзингиз айтиб беринг», дедим. У зот: «Сен мендан яхшилик ва гуноҳ ҳақида сўрагани келдинг», дедилар. У: «Ҳа», деди. Шунда у зот бармоқ учларини йиғиб, улар билан кўкрагимга нуқий бошладилар ва: «Эй Вобиса, қалбингдан фатво сўра, ўзингдан фатво сўра», — уч марта, — «Яхшилик — нафс хотиржам бўлган нарсадир; гуноҳ эса — гарчи одамлар сенга фатво берсалар ҳам, фатво берсалар ҳам — нафсда иккиланиш туғдирган ва кўкракда такрор айланган нарсадир», дедилар.