حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ زَيْدِ بْنِ وَهْبٍ، قَالَ أُتِيَ ابْنُ مَسْعُودٍ فَقِيلَ هَذَا فُلاَنٌ تَقْطُرُ لِحْيَتُهُ خَمْرًا فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ إِنَّا قَدْ نُهِينَا عَنِ التَّجَسُّسِ وَلَكِنْ إِنْ يَظْهَرْ لَنَا شَىْءٌ نَأْخُذْ بِهِ .
Abdulloh ibn Masʼud (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi. Zayd ibn Vahb aytdi: Ibn Masʼudning oldiga (bir kishi) keltirildi va: «Mana bu falonchining soqolidan xamr tomib turibdi», deyildi. Shunda Abdulloh: «Bizga (odamlarning aybini) izlash (tajassus) man etilgan. Lekin agar bizga biror narsa oshkor boʻlsa, uni (asos qilib) ushlaymiz», dedi.Абдуллоҳ ибн Масъуд (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади. Зайд ибн Ваҳб айтди: Ибн Масъуднинг олдига (бир киши) келтирилди ва: «Мана бу фалончининг соқолидан хамр томиб турибди», дейилди. Шунда Абдуллоҳ: «Бизга (одамларнинг айбини) излаш (тажассус) ман этилган. Лекин агар бизга бирор нарса ошкор бўлса, уни (асос қилиб) ушлаймиз», деди.