حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مَهْدِيٍّ عَنْ يَعْقُوبَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ الْقُمِّيِّ عَنْ حَفْصِ بْنِ حُمَيْدٍ قَالَ قَالَ زِيَادُ بْنُ حُدَيْرٍوَدِدْتُ أَنِّي فِي حَيِّزٍ مِنْ حَدِيدٍ مَعِي مَا يُصْلِحُنِي لَا أُكَلِّمُ النَّاسَ وَلَا يُكَلِّمُونِي
Hafs ibn Humayd aytdi: Ziyod ibn Hudayr shunday dedi: Oʻzimga yetadigan narsa yonimda boʻlgan holda temirdan qilingan bir qoʻrgʻonda boʻlishni — odamlar bilan gaplashmasligimni, ular ham men bilan gaplashmasligini — istardim.Ҳафс ибн Ҳумайд айтди: Зиёд ибн Ҳудайр шундай деди: Ўзимга етадиган нарса ёнимда бўлган ҳолда темирдан қилинган бир қўрғонда бўлишни — одамлар билан гаплашмаслигимни, улар ҳам мен билан гаплашмаслигини — истардим.