حَدَّثَنَا أَبُو الْخَطَّابِ زِيَادُ بْنُ يَحْيَى، قَالَ: حَدَّثَنَا عَبْدُ اللهِ بْنُ مَيْمُونٍ، عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللهِ: أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَتَخَتَّمُ فِي يَمِينِهِ.
Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: U dedi: Rasululloh ﷺ: «Banda taqdirning yaxshisiga ham, yomoniga ham iymon keltirmaguncha hamda oʻziga yetgan narsa undan adashib (oʻtib) ketmasligini, oʻzidan adashib (oʻtib) ketgan narsa esa unga yetmasligini bilmaguncha (toʻla) iymon keltirgan boʻlmaydi», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu bobda Uboda, Jobir va Abdulloh ibn Amrdan ham (rivoyatlar) bor. Bu hadis gʻaribdir, biz uni faqat Abdulloh ibn Maymunning hadisidan bilamiz. Abdulloh ibn Maymun esa munkarul-hadis (hadisi inkor qilingan)dir.