حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، قَالَ: حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ، قَالَ: حَدَّثَنَا ثَوْرُ بْنُ يَزِيدَ، عَنْ خَالِدُ بْنُ مَعْدَانَ، عَنْ أَبِي أُمَامَةَ، قَالَ: كَانَ رَسُولُ اللهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا رُفِعَتِ الْمَائِدَةُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ، يَقُولُ: الْحَمْدُ لِلَّهِ حَمْدًا كَثِيرًا طَيِّبًا مُبَارَكًا فِيهِ، غَيْرَ مُودَعٍ، وَلا مُسْتَغْنًى عَنْهُ رَبَّنَا.
Abu Umoma (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Rasululloh ﷺning oldilaridan dasturxon koʻtarilganda, u zot: ‹Alhamdu lillahi hamdan kasiran tayyiban muborakan fihi, gʻayra muvaddain va la mustagʻnan anhu Rabbana — Allohga koʻp, pok, barakali hamdlar boʻlsin; (bu hamd) tark etilmaydigan va (Undan) behojat boʻlinmaydigan (hamddir), ey Rabbimiz›, der edilar.» Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan sahihdir.