حَدَّثَنَا يُوسُفُ بْنُ عِيسَى، قَالَ: حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، قَالَ: حَدَّثَنَا الرَّبِيعُ بْنُ صَبِيحٍ، عَنْ يَزِيدَ بْنِ أَبَانَ هُوَ الرَّقَاشِيُّ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ: كَانَ رَسُولُ اللهِ صلى الله عليه وسلم يُكْثِرُ دَهْنَ رَأْسِهِ وَتَسْرِيحَ لِحْيَتِهِ، وَيُكْثِرُ الْقِنَاعَ حَتَّى كَأَنَّ ثَوْبَهُ، ثَوْبُ زَيَّاتٍ.
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ koʻp marta: «Allohumma sabbit qolbiy alaa diinik» (Ey Alloh, qalbimni oʻz dining ustida sobit qilgin), deb aytar edilar. Bir kishi: «Ey Allohning Rasuli, biz Sizga imon keltirdik va Siz keltirgan narsani tasdiqladik-ku, shunday boʻlsa ham biz haqimizda qoʻrqasizmi?» dedi. U zot: «Albatta, qalblar Rahmon azza va jallaning ikki barmogʻi orasidadir, ularni (istagancha) agʻdarib turadi», dedilar.