حَدَّثَنَا عَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ، قَالَ: حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ بْنِ أَبِي فُدَيْكٍ، قَالَ: حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي ذِئْبٍ، عَنْ مُسْلِمِ بْنِ جُنْدُبٍ، عَنْ نَوْفَلِ بْنِ إِيَاسٍ الْهُذَلِيِّ، قَال: كَانَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَوْفٍ لَنَا جَلِيسًا، وَكَانَ نِعْمَ الْجَلِيسُ، وَإِنَّهُ انْقَلَبَ بِنَا ذَاتَ يَوْمٍ، حَتَّى إِذَا دَخَلْنَا بَيْتَهُ وَدَخَلَ فَاغْتَسَلَ، ثُمَّ خَرَجَ وَأُتَيْنَا بِصَحْفَةٍ فِيهَا خُبْزٌ وَلَحْمٌ، فَلَمَّا وُضِعَتْ بَكَى عَبْدُ الرَّحْمَنِ، فَقُلْتُ لَهُ: يَا أَبَا مُحَمَّدٍ، مَا يُبْكِيكَ؟ فَقَالَ: هَلكَ رَسُولُ اللهِ صلى الله عليه وسلم، وَلَمْ يَشْبَعْ هُوَ وَأَهْلُ بَيْتِهِ مِنْ خُبْزِ الشَّعِيرِ فَلا أَرَانَا أُخِّرْنَا لِمَا هُوَ خَيْرٌ لَنَا.
Navfal ibn Iyos al-Huzaliy (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: Abdurrahmon ibn Avf (roziyallohu anhu) biz bilan birga oʻtiradigan hamsuhbatimiz edi, u juda ham yaxshi hamsuhbat edi. Bir kuni u bizni (uyiga) olib bordi. Uyiga kirib gʻusl qildi, soʻng chiqdi. Bizga ichida non va goʻsht bor bir lagan taom keltirildi. Taom qoʻyilganda Abdurrahmon yigʻlab yubordi. Men unga: «Ey Abu Muhammad, sizni nima yigʻlatyapti?» dedim. U: «Rasululloh ﷺ vafot etdilar, u zot ham, ahli baytlari ham arpa nonidan toʻymaganlar. Endi esa bizga (dunyo neʼmatlari) berildi; men buning oʻzimiz uchun yaxshiroq boʻlmasligidan qoʻrqaman», dedi.