Hasan ibn Ali (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Men tavsiflashga usta boʻlgan togʻam Hind ibn Abu Holadan Rasululloh ﷺ ning koʻrinishlari haqida soʻradim — men undan oʻzim yodda saqlaydigan biror narsani tasvirlab berishini istardim. U shunday dedi: Rasululloh ﷺ ulugʻvor va hurmatga sazovor zot edilar, yuzlari toʻlin oy kechasidagi oydek yarqirab nur sochardi. U zot oʻrta boʻyli kishidan uzunroq, haddan tashqari novcha kishidan pastroq edilar. Boshlari katta, sochlari toʻlqinsimon edi; agar sochlari oʻz-oʻzidan ajralsa, ajratib qoʻyardilar, aks holda uzaytirgan paytlarida sochlari quloqlari yumshogʻidan oshmasdi. Rangi nurli-yorugʻ, peshonasi keng edi. Qoshlari ingichka, yoysimon va toʻliq boʻlib, bir-biriga qoʻshilmagan (orasi ochiq) edi; ular orasida bir tomir boʻlib, gʻazablanganlarida boʻrtib chiqardi. Burunlari qirra, uni bir nur qoplab turardi; diqqat bilan qaramagan kishi burunlarini baland deb oʻylardi. Soqollari quyuq, yonoqlari silliq, ogʻizlari keng, tishlari orasi siyrak edi, koʻkraklaridan kindiklarigacha ingichka bir chiziq tuk oʻsib turardi. Boʻyinlari goʻyo kumushdek tiniq, goʻzal haykalning boʻynidek edi. Badan tuzilishlari mutanosib, toʻladan kelgan, ammo baquvvat edilar; qorin va koʻkraklari bir tekis, koʻkraklari keng, ikki yelkalari orasi keng, boʻgʻimlari yirik edi. Kiyimsiz qismlari nurli edi. Koʻkraklarining yuqorisidan kindiklarigacha chiziqdek tuk oʻsib, ularni bogʻlab turardi; bundan boshqa koʻkraklari va qorinlari tuksiz edi. Bilaklari, yelkalari va koʻkraklarining yuqori qismida tuk bor edi. Bilaklari uzun, kaftlari keng, kaft va oyoqlari toʻla, barmoqlari choʻzinchoq, oyoq kaftlarining oʻrtasi chuqur edi. Oyoqlari silliq boʻlib, ulardan suv sirgʻalib ketardi. Yurganlarida qadamni bardamlik bilan bosardilar, oldinga egilgandek qadam tashlardilar, vazminlik bilan yurardilar, qadamlari keng edi; yurganlarida goʻyo balandlikdan pastga tushayotgandek boʻlardilar. Oʻgirilganlarida butun tanalari bilan oʻgirilardilar. Koʻzlarini pastga tikardilar, yerga qarashlari osmonga qarashlaridan koʻra koʻproq edi; nazarlarining aksari eʼtiborli qarash edi. Sahobalarini oldilariga solib yurardilar va uchratgan kishiga birinchi boʻlib salom berardilar.Ҳасан ибн Али (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Мен тавсифлашга уста бўлган тоғам Ҳинд ибн Абу Ҳоладан Расулуллоҳ ﷺ нинг кўринишлари ҳақида сўрадим — мен ундан ўзим ёдда сақлайдиган бирор нарсани тасвирлаб беришини истардим. У шундай деди: Расулуллоҳ ﷺ улуғвор ва ҳурматга сазовор зот эдилар, юзлари тўлин ой кечасидаги ойдек ярқираб нур сочарди. У зот ўрта бўйли кишидан узунроқ, ҳаддан ташқари новча кишидан пастроқ эдилар. Бошлари катта, сочлари тўлқинсимон эди; агар сочлари ўз-ўзидан ажралса, ажратиб қўярдилар, акс ҳолда узайтирган пайтларида сочлари қулоқлари юмшоғидан ошмасди. Ранги нурли-ёруғ, пешонаси кенг эди. Қошлари ингичка, ёйсимон ва тўлиқ бўлиб, бир-бирига қўшилмаган (ораси очиқ) эди; улар орасида бир томир бўлиб, ғазабланганларида бўртиб чиқарди. Бурунлари қирра, уни бир нур қоплаб турарди; диққат билан қарамаган киши бурунларини баланд деб ўйларди. Соқоллари қуюқ, ёноқлари силлиқ, оғизлари кенг, тишлари ораси сийрак эди, кўкракларидан киндикларигача ингичка бир чизиқ тук ўсиб турарди. Бўйинлари гўё кумушдек тиниқ, гўзал ҳайкалнинг бўйнидек эди. Бадан тузилишлари мутаносиб, тўладан келган, аммо бақувват эдилар; қорин ва кўкраклари бир текис, кўкраклари кенг, икки елкалари ораси кенг, бўғимлари йирик эди. Кийимсиз қисмлари нурли эди. Кўкракларининг юқорисидан киндикларигача чизиқдек тук ўсиб, уларни боғлаб турарди; бундан бошқа кўкраклари ва қоринлари туксиз эди. Билаклари, елкалари ва кўкракларининг юқори қисмида тук бор эди. Билаклари узун, кафтлари кенг, кафт ва оёқлари тўла, бармоқлари чўзинчоқ, оёқ кафтларининг ўртаси чуқур эди. Оёқлари силлиқ бўлиб, улардан сув сирғалиб кетарди. Юрганларида қадамни бардамлик билан босардилар, олдинга эгилгандек қадам ташлардилар, вазминлик билан юрардилар, қадамлари кенг эди; юрганларида гўё баландликдан пастга тушаётгандек бўлардилар. Ўгирилганларида бутун таналари билан ўгирилардилар. Кўзларини пастга тикардилар, ерга қарашлари осмонга қарашларидан кўра кўпроқ эди; назарларининг аксари эътиборли қараш эди. Саҳобаларини олдиларига солиб юрардилар ва учратган кишига биринчи бўлиб салом берардилар.