حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ مُوسَى الأَنْصَارِيُّ، قَالَ: حَدَّثَنَا مَعْنٌ، قَالَ: حَدَّثَنَا مَالِكٌ، عَنْ أَبِي الزِّنَادِ، عَنِ الأَعْرَجِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللهِ صلى الله عليه وسلم، قَالَ: لا يَمْشِيَنَّ أَحَدُكُمْ فِي نَعْلٍ وَاحِدَةٍ، لِيُنْعِلْهُمَا جَمِيعًا، أَوْ لِيُحْفِهِمَا جَمِيعًا. حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، عَنْ مَالِكِ بْنِ أَنَسٍ، عَنْ أَبِي الزِّنَادِ نَحْوَهُ.
Usmon ibn Abil-Os (roziyallohu anhu) aytdi: Menda meni halok qilay deb turgan bir ogʻriq bor edi, shu holatda Rasululloh ﷺ huzurimga keldilar. Rasululloh ﷺ: «Oʻng qoʻling bilan yetti marta silab, ‹Aʼuzu bi-izzatillohi va qudratihi min sharri mo ajid› (Men topayotgan (dardning) yomonligidan Allohning izzati va qudratiga sigʻinaman) deb ayt», dedilar. (Usmon) aytdi: Men shunday qildim, Alloh menda boʻlgan (dardni) ketkazdi. Shundan keyin men oʻz ahlimga ham, boshqalarga ham buni amr qilishdan toʻxtamadim. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan sahihdir.Усмон ибн Абил-Ос (розияллоҳу анҳу) айтди: Менда мени ҳалок қилай деб турган бир оғриқ бор эди, шу ҳолатда Расулуллоҳ ﷺ ҳузуримга келдилар. Расулуллоҳ ﷺ: «Ўнг қўлинг билан етти марта силаб, ‹Аъузу би-иззатиллоҳи ва қудратиҳи мин шарри мо ажид› (Мен топаётган (дарднинг) ёмонлигидан Аллоҳнинг иззати ва қудратига сиғинаман) деб айт», дедилар. (Усмон) айтди: Мен шундай қилдим, Аллоҳ менда бўлган (дардни) кетказди. Шундан кейин мен ўз аҳлимга ҳам, бошқаларга ҳам буни амр қилишдан тўхтамадим. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.