حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ مُحَمَّدٍ الزَّعْفَرَانِيُّ، قَالَ: حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ عَبَّادٍ، عَنْ فُلَيْحِ بْنِ سُلَيْمَانَ، قَالَ: حَدَّثَنِي رَجُلٌ، مِنْ بَنِي عَبَّادٍ يُقَالَ لَهُ: عَبْدُ الْوَهَّابِ بْنُ يَحْيَى بْنُ عَبَّادٍ، عَنْ عَبْدِ اللهِ بْنِ الزُّبَيْرِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ: مَا كَانَتِ الذِّرَاعُ أَحَبَّ اللَّحْمِ إِلَى رَسُولِ اللهِ صلى الله عليه وسلم، وَلَكِنَّهُ كَانَ لا يَجِدُ اللَّحْمَ إِلا غِبًّا، وَكَانَ يَعْجَلُ إِلَيْهَا، لأَنَّهَا أَعْجَلُهَا نُضْجًا.
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Old oyoq goʻshti Rasululloh ﷺga goʻshtlarning eng suyuklisi emas edi, lekin u zot goʻshtni faqat ora-sira topar edilar, shuning uchun unga oshiqar edilar, chunki u eng tez pishadigan qism edi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Олд оёқ гўшти Расулуллоҳ ﷺга гўштларнинг энг суюклиси эмас эди, лекин у зот гўштни фақат ора-сира топар эдилар, шунинг учун унга ошиқар эдилар, чунки у энг тез пишадиган қисм эди.