حَدَّثَنَا زِيَادُ بْنُ أَيُّوبَ الْبَغْدَادِيُّ، قَالَ: حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ رَبِيعَةَ، عَنْ فُضَيْلِ بْنِ مَرْزُوقٍ، عَنْ عَطِيَّةَ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ، قَالَ: كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم، يُصَلِّي الضُّحَى حَتَّى نَقُولَ: لا يَدَعُهَا، وَيَدَعُهَا حَتَّى نَقُولَ: لا يُصَلِّيهَا.
Abu Said al-Xudriy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ Zuho namozini shu qadar (koʻp) oʻqirdilarki, biz: «U zot buni hech tark qilmaydilar», der edik. Yana shu qadar tark qilardilarki, biz: «U zot buni hech oʻqimaydilar», der edik.Абу Саид ал-Худрий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ Зуҳо намозини шу қадар (кўп) ўқирдиларки, биз: «У зот буни ҳеч тарк қилмайдилар», дер эдик. Яна шу қадар тарк қилардиларки, биз: «У зот буни ҳеч ўқимайдилар», дер эдик.