Anas (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Uhud kuni Nabiy ﷺning yuzlari yaralandi, kurak tishlari sindi va yelkalariga (oʻq) otildi. Qon yuzlariga oqar, u zot esa uni yuzlaridan artar va: «Oʻzlarini Allohga daʼvat etayotgan paygʻambarlariga shunday qilgan ummat qanday najot topadi?» der edilar. Shunda Alloh: {Bu ishda sening (ixtiyoringda) hech narsa yoʻq; yo (Alloh) ularning tavbasini qabul qiladi, yo ularni azoblaydi, chunki ular zolimlardir} (Oli Imron 128) (oyatini) nozil qildi.Анас (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Уҳуд куни Набий ﷺнинг юзлари яраланди, курак тишлари синди ва елкаларига (ўқ) отилди. Қон юзларига оқар, у зот эса уни юзларидан артар ва: «Ўзларини Аллоҳга даъват этаётган пайғамбарларига шундай қилган уммат қандай нажот топади?» дер эдилар. Шунда Аллоҳ: {Бу ишда сенинг (ихтиёрингда) ҳеч нарса йўқ; ё (Аллоҳ) уларнинг тавбасини қабул қилади, ё уларни азоблайди, чунки улар золимлардир} (Оли Имрон 128) (оятини) нозил қилди.