حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عَدِيٍّ، عَنْ حُمَيْدٍ، عَنْ أَنَسٍ قَالَ: رَأَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رَجُلًا يُهَادَى بَيْنَ ابْنَيْهِ، فَقَالَ: «مَا هَذَا؟» قَالُوا: نَذَرَ أَنْ يَمْشِيَ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «إِنَّ اللَّهَ لَغَنِيٌّ أَنْ يُعَذِّبَ هَذَا نَفْسَهُ». فَأَمَرَهُ فَرَكِبَ.
Anas (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ ikki oʻgʻlining orasida suyanib yetaklab kelinayotgan bir kishini koʻrdilar va: «Bu nima?» dedilar. Ular: «U (Kaʼbagacha) piyoda yurishni nazr qilgan», dedilar. Rasululloh ﷺ: «Albatta Alloh bu (kishi)ning oʻzini qiynashidan behojatdir», dedilar. Soʻng unga (ulovga minishni) buyurdilar, u ham mindi.Анас (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ икки ўғлининг орасида суяниб етаклаб келинаётган бир кишини кўрдилар ва: «Бу нима?» дедилар. Улар: «У (Каъбагача) пиёда юришни назр қилган», дедилар. Расулуллоҳ ﷺ: «Албатта Аллоҳ бу (киши)нинг ўзини қийнашидан беҳожатдир», дедилар. Сўнг унга (уловга минишни) буюрдилар, у ҳам минди.