حَدَّثَنَا سُفْيَانُ قَالَ: سَمِعَ قَاسِمٌ الرَّحَّالُ أَنَسًا يَقُولُ: دَخَلَ النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَرِبًا لِبَنِي النَّجَّارِ كَأَنَّهُ يَقْضِي فِيهَا حَاجَةً، فَخَرَجَ إِلَيْنَا مَذْعُورًا أَوْ فَزِعًا، وَقَالَ: «لَوْلَا أَنْ لَا تَدَافَنُوا، لَسَأَلْتُ اللَّهَ أَنْ يُسْمِعَكُمْ مِنْ عَذَابِ أَهْلِ الْقُبُورِ مَا أَسْمَعَنِي».
Anas (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ Banun Najjorga tegishli bir vayronaga, goʻyo hojat chiqarish uchun kirdilar. Soʻng bizning oldimizga qoʻrqqan yoki hovliqqan holda chiqdilar va: «Agar bir-biringizni dafn qilmay qoʻyishingizdan (qoʻrqmaganimda), Allohdan qabr ahlining azobidan menga eshittirgan narsasini sizlarga ham eshittirishini soʻragan boʻlardim», dedilar.Анас (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ Банун Нажжорга тегишли бир вайронага, гўё ҳожат чиқариш учун кирдилар. Сўнг бизнинг олдимизга қўрққан ёки ҳовлиққан ҳолда чиқдилар ва: «Агар бир-бирингизни дафн қилмай қўйишингиздан (қўрқмаганимда), Аллоҳдан қабр аҳлининг азобидан менга эшиттирган нарсасини сизларга ҳам эшиттиришини сўраган бўлардим», дедилар.