حَدَّثَنَا أَبُو أَحْمَدَ مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الزُّبَيْرِيُّ، حَدَّثَنَا أَيْمَنُ بْنُ نَابِلٍ، حَدَّثَنَا قُدَامَةُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الْكِلَابِيُّ، أَنَّهُ «رَأَى رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رَمَى الْجَمْرَةَ جَمْرَةَ الْعَقَبَةِ مِنْ بَطْنِ الْوَادِي يَوْمَ النَّحْرِ، عَلَى نَاقَةٍ لَهُ صَهْبَاءَ، لَا ضَرْبَ، وَلَا طَرْدَ، وَلَا إِلَيْكَ إِلَيْكَ
Qudoma ibn Abdulloh al-Kilobiy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, u Rasululloh ﷺni Nahr kuni vodiy ichidan Aqaba jamrasiga oʻzlarining qizgʻish tusli tuyalari ustida tosh otganlarini koʻrgan. Na kaltaklash, na haydash, na ‹naringga, naringga› deyish bor edi.Қудома ибн Абдуллоҳ ал-Килобий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, у Расулуллоҳ ﷺни Наҳр куни водий ичидан Ақаба жамрасига ўзларининг қизғиш тусли туялари устида тош отганларини кўрган. На калтаклаш, на ҳайдаш, на ‹нарингга, нарингга› дейиш бор эди.