حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ مُوسَى الْمَرْوَزِيُّ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْمُبَارَكِ، أَخْبَرَنَا شُعْبَةُ، عَنِ الْحَكَمِ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى، عَنِ الْبَرَاءِ بْنِ عَازِبٍ، قَالَ كَانَتْ صَلاَةُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا رَكَعَ وَإِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ مِنَ الرُّكُوعِ وَإِذَا سَجَدَ وَإِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ مِنَ السُّجُودِ قَرِيبًا مِنَ السَّوَاءِ . قَالَ وَفِي الْبَابِ عَنْ أَنَسٍ .
Baro ibn Ozib (roziyallohu anhumo) aytdi: Rasululloh ﷺning namozi — rukuʼ qilganlarida, rukudan boshlarini koʻtarganlarida, sajda qilganlarida va sajdadan boshlarini koʻtarganlarida — bir-biriga deyarli teng (uzunlikda) boʻlar edi. (Abu Iso) aytdi: Bu bobda Anasdan ham (rivoyat) bor.Баро ибн Озиб (розияллоҳу анҳумо) айтди: Расулуллоҳ ﷺнинг намози — рукуъ қилганларида, рукудан бошларини кўтарганларида, сажда қилганларида ва саждадан бошларини кўтарганларида — бир-бирига деярли тенг (узунликда) бўлар эди. (Абу Исо) айтди: Бу бобда Анасдан ҳам (ривоят) бор.