حَدَّثَنَا عَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ سَالِمٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَرَّ بِابْنِ صَيَّادٍ فِي نَفَرٍ مِنْ أَصْحَابِهِ فِيهِمْ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ وَهُوَ يَلْعَبُ مَعَ الْغِلْمَانِ عِنْدَ أُطُمِ بَنِي مَغَالَةَ وَهُوَ غُلاَمٌ فَلَمْ يَشْعُرْ حَتَّى ضَرَبَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ظَهْرَهُ بِيَدِهِ ثُمَّ قَالَ " أَتَشْهَدُ أَنِّي رَسُولُ اللَّهِ " . فَنَظَرَ إِلَيْهِ ابْنُ صَيَّادٍ فَقَالَ أَشْهَدُ أَنَّكَ رَسُولُ الأُمِّيِّينَ . ثُمَّ قَالَ ابْنُ صَيَّادٍ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَتَشْهَدُ أَنْتَ أَنِّي رَسُولُ اللَّهِ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " آمَنْتُ بِاللَّهِ وَبِرُسُلِهِ " . ثُمَّ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " مَا يَأْتِيكَ " . قَالَ ابْنُ صَيَّادٍ يَأْتِينِي صَادِقٌ وَكَاذِبٌ . فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " خُلِّطَ عَلَيْكَ الأَمْرُ " . ثُمَّ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنِّي خَبَأْتُ لَكَ خَبِيئًا " . وَخَبَأَ لَهُ : (يَوْمَ تَأْتِي السَّمَاءُ بِدُخَانٍ مُبِينٍ ) فَقَالَ ابْنُ صَيَّادٍ هُوَ الدُّخُّ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " اخْسَأْ فَلَنْ تَعْدُوَ قَدْرَكَ " . قَالَ عُمَرُ يَا رَسُولَ اللَّهِ ائْذَنْ لِي فَأَضْرِبَ عُنُقَهُ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنْ يَكُ حَقًّا فَلَنْ تُسَلَّطَ عَلَيْهِ وَإِنْ لاَ يَكُنْهُ فَلاَ خَيْرَ لَكَ فِي قَتْلِهِ " . قَالَ عَبْدُ الرَّزَّاقِ يَعْنِي الدَّجَّالَ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ ashoblaridan bir guruh — ular orasida Umar ibn al-Xattob ham bor edi — bilan Ibn Sayyodning yonidan oʻtib qoldilar. U bola edi va Banu Magʻola qoʻrgʻoni oldida bolalar bilan oʻynab yurardi. U sezmay qoldi, hatto Rasululloh ﷺ qoʻllari bilan uning yelkasiga urib: «Sen mening Allohning Rasuli ekanimga guvohlik berasanmi?» dedilar. Ibn Sayyod u zotga qarab: «Men sening ummiylarning (savodsizlarning) elchisi ekaningga guvohlik beraman», dedi. Soʻng Ibn Sayyod Nabiy ﷺga: «Sen mening Allohning Rasuli ekanimga guvohlik berasanmi?» dedi. Nabiy ﷺ: «Men Allohga va Uning paygʻambarlariga iymon keltirdim», dedilar. Soʻng Nabiy ﷺ: «Senga nima keladi?» dedilar. Ibn Sayyod: «Menga rostgoʻy ham, yolgʻonchi ham keladi», dedi. Nabiy ﷺ: «Senga ish chalkashtirib qoʻyilibdi», dedilar. Soʻng Rasululloh ﷺ: «Men senga bir narsani yashirdim», dedilar va unga {Osmon koʻrinarli bir tutun keltiradigan kunni (kut)} (Duxon 10) ni yashirgan edilar. Ibn Sayyod: «U ‹duxx›dir», dedi. Shunda Rasululloh ﷺ: «Yoʻqol, sen oʻz darajangdan oshib keta olmaysan», dedilar. Umar: «Ey Allohning Rasuli, menga ruxsat bering, uning boʻynini uzay», dedi. Rasululloh ﷺ: «Agar u haqiqatan ham oʻsha (Dajjol) boʻlsa, sen unga hech qachon hukmron boʻla olmaysan; agar oʻsha boʻlmasa, uni oʻldirishingda sen uchun hech qanday yaxshilik yoʻq», dedilar. Abdurazzoq: «Yaʼni Dajjolni nazarda tutdilar», dedi. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan sahihdir.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ ашобларидан бир гуруҳ — улар орасида Умар ибн ал-Хаттоб ҳам бор эди — билан Ибн Сайёднинг ёнидан ўтиб қолдилар. У бола эди ва Бану Мағола қўрғони олдида болалар билан ўйнаб юрарди. У сезмай қолди, ҳатто Расулуллоҳ ﷺ қўллари билан унинг елкасига уриб: «Сен менинг Аллоҳнинг Расули эканимга гувоҳлик берасанми?» дедилар. Ибн Сайёд у зотга қараб: «Мен сенинг уммийларнинг (саводсизларнинг) элчиси эканингга гувоҳлик бераман», деди. Сўнг Ибн Сайёд Набий ﷺга: «Сен менинг Аллоҳнинг Расули эканимга гувоҳлик берасанми?» деди. Набий ﷺ: «Мен Аллоҳга ва Унинг пайғамбарларига иймон келтирдим», дедилар. Сўнг Набий ﷺ: «Сенга нима келади?» дедилар. Ибн Сайёд: «Менга ростгўй ҳам, ёлғончи ҳам келади», деди. Набий ﷺ: «Сенга иш чалкаштириб қўйилибди», дедилар. Сўнг Расулуллоҳ ﷺ: «Мен сенга бир нарсани яширдим», дедилар ва унга {Осмон кўринарли бир тутун келтирадиган кунни (кут)} (Духон 10) ни яширган эдилар. Ибн Сайёд: «У ‹духх›дир», деди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: «Йўқол, сен ўз даражангдан ошиб кета олмайсан», дедилар. Умар: «Эй Аллоҳнинг Расули, менга рухсат беринг, унинг бўйнини узай», деди. Расулуллоҳ ﷺ: «Агар у ҳақиқатан ҳам ўша (Дажжол) бўлса, сен унга ҳеч қачон ҳукмрон бўла олмайсан; агар ўша бўлмаса, уни ўлдиришингда сен учун ҳеч қандай яхшилик йўқ», дедилар. Абдураззоқ: «Яъни Дажжолни назарда тутдилар», деди. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.