Abdulloh ibn Amr (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: U: «Rasululloh ﷺning shunday deganlarini eshitdim», dedi: «Ikki xislat bor, kimda ular boʻlsa, Alloh uni shukr qiluvchi, sabr qiluvchi deb yozadi; kimda ular boʻlmasa, Alloh uni shukr qiluvchi ham, sabr qiluvchi ham deb yozmaydi. Kim oʻz dinida oʻzidan ustun kishiga qarab unga ergashsa, dunyoviy ishlarida esa oʻzidan past kishiga qarab, Alloh uni undan afzal qilgan neʼmatlari uchun Allohga hamd aytsa, Alloh uni shukr qiluvchi, sabr qiluvchi deb yozadi. Kim oʻz dinida oʻzidan past kishiga qarasa, dunyoviy ishlarida esa oʻzidan ustun kishiga qarab, oʻzidan oʻtkazib yuborgan narsasiga afsus chekonsa, Alloh uni shukr qiluvchi ham, sabr qiluvchi ham deb yozmaydi». Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan gʻaribdir. Suvayd ibn Nasr oʻz rivoyatida «otasidan» (degan soʻzni) zikr qilmagan.Абдуллоҳ ибн Амр (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: У: «Расулуллоҳ ﷺнинг шундай деганларини эшитдим», деди: «Икки хислат бор, кимда улар бўлса, Аллоҳ уни шукр қилувчи, сабр қилувчи деб ёзади; кимда улар бўлмаса, Аллоҳ уни шукр қилувчи ҳам, сабр қилувчи ҳам деб ёзмайди. Ким ўз динида ўзидан устун кишига қараб унга эргашса, дунёвий ишларида эса ўзидан паст кишига қараб, Аллоҳ уни ундан афзал қилган неъматлари учун Аллоҳга ҳамд айтса, Аллоҳ уни шукр қилувчи, сабр қилувчи деб ёзади. Ким ўз динида ўзидан паст кишига қараса, дунёвий ишларида эса ўзидан устун кишига қараб, ўзидан ўтказиб юборган нарсасига афсус чеконса, Аллоҳ уни шукр қилувчи ҳам, сабр қилувчи ҳам деб ёзмайди». Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан ғарибдир. Сувайд ибн Наср ўз ривоятида «отасидан» (деган сўзни) зикр қилмаган.