حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ وَكِيعِ بْنِ الْجَرَّاحِ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ، عَنْ زَيْدِ بْنِ حُبَابٍ، عَنْ أَبِي مُعَاذٍ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كَانَ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم خِرْقَةٌ يُنَشِّفُ بِهَا بَعْدَ الْوُضُوءِ . قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ عَائِشَةَ لَيْسَ بِالْقَائِمِ وَلاَ يَصِحُّ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي هَذَا الْبَابِ شَيْءٌ . وَأَبُو مُعَاذٍ يَقُولُونَ هُوَ سُلَيْمَانُ بْنُ أَرْقَمَ وَهُوَ ضَعِيفٌ عِنْدَ أَهْلِ الْحَدِيثِ . قَالَ وَفِي الْبَابِ عَنْ مُعَاذِ بْنِ جَبَلٍ .
Sufyon ibn Vakiʼ ibn al-Jarroh bizga aytib berdi: Abdulloh ibn Vahb bizga Zayd ibn Hubobdan, u Abu Muʼozdan, u az-Zuhriydan, u Urvadan, u Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qildi. U (Oisha) dedi: Rasululloh ﷺning tahoratdan keyin u bilan artinadigan bir parcha matosi bor edi. Abu Iso aytdi: Oishaning hadisi mustahkam (qoyim) emas va bu bobda Paygʻambar ﷺdan hech narsa sahih boʻlmaydi. Abu Muʼozni — uni Sulaymon ibn Arqam deyishadi va u hadis ahli nazdida zaifdir. (Abu Iso) aytdi: Bu bobda Muʼoz ibn Jabaldan ham (rivoyat) bor.