حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ أَبِي بَكْرِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ أَبِي مَسْعُودٍ الأَنْصَارِيِّ، قَالَ نَهَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْ ثَمَنِ الْكَلْبِ وَمَهْرِ الْبَغِيِّ وَحُلْوَانِ الْكَاهِنِ . قَالَ وَفِي الْبَابِ عَنْ رَافِعِ بْنِ خَدِيجٍ وَأَبِي جُحَيْفَةَ وَأَبِي هُرَيْرَةَ وَابْنِ عَبَّاسٍ . قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ أَبِي مَسْعُودٍ حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
Abu Masʼud al-Ansoriy (roziyallohu anhu) aytdilar: Rasululloh ﷺ itning bahosidan, fohisha ayolning mahridan va kohinning haqqidan (toʻlovidan) qaytardilar. (Abu Iso) aytdi: Bu bobda Rofiʼ ibn Xadij, Abu Juhayfa, Abu Hurayra va Ibn Abbosdan ham (hadis) rivoyat qilingan. Abu Iso aytdi: Abu Masʼudning hadisi hasan sahih hadisdir.