حَدَّثَنَا أَبُو عَمَّارٍ الْحُسَيْنُ بْنُ حُرَيْثٍ الْخُزَاعِيُّ، حَدَّثَنَا الْفَضْلُ بْنُ مُوسَى، عَنْ صَالِحِ بْنِ أَبِي جُبَيْرٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ رَافِعِ بْنِ عَمْرٍو، قَالَ كُنْتُ أَرْمِي نَخْلَ الأَنْصَارِ فَأَخَذُونِي فَذَهَبُوا بِي إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " يَا رَافِعُ لِمَ تَرْمِي نَخْلَهُمْ " . قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ الْجُوعُ . قَالَ " لاَ تَرْمِ وَكُلْ مَا وَقَعَ أَشْبَعَكَ اللَّهُ وَأَرْوَاكَ " . هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ غَرِيبٌ .
Rofeʼ ibn Amr (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men ansorlarning xurmosiga (tosh) otayotgan edim, ular meni ushlab, Nabiy ﷺning huzurlariga olib bordilar. U zot: «Ey Rofeʼ, nega ularning xurmosiga tosh otasan?» dedilar. Men: «Ey Allohning Rasuli, ochlikdan», dedim. U zot: «Tosh otma, (oʻzi) tushganidan ye. Alloh seni toʻq qilsin va sugʻorsin!» dedilar. Bu hadis hasan sahih gʻaribdir.