حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ حُجْرٍ، حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ أَبِي عَرُوبَةَ، وَأَيُّوبَ بْنِ مِسْكِينٍ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ حَبِيبِ بْنِ سَالِمٍ، قَالَ رُفِعَ إِلَى النُّعْمَانِ بْنِ بَشِيرٍ رَجُلٌ وَقَعَ عَلَى جَارِيَةِ امْرَأَتِهِ فَقَالَ لأَقْضِيَنَّ فِيهَا بِقَضَاءِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَئِنْ كَانَتْ أَحَلَّتْهَا لَهُ لأَجْلِدَنَّهُ مِائَةً وَإِنْ لَمْ تَكُنْ أَحَلَّتْهَا لَهُ رَجَمْتُهُ .
Habib ibn Solim (rahimahulloh) aytadi: Nuʼmon ibn Bashir (roziyallohu anhu)ning huzuriga xotinining choʻrisi bilan qoʻshilgan bir kishi (gunohi uchun) keltirildi. U: «Men bu (masala) haqida albatta Rasululloh ﷺning hukmlari bilan hukm qilaman: agar (xotini choʻrini) unga halol qilgan boʻlsa, men uni yuz (darra) uraman; agar unga halol qilmagan boʻlsa, uni toshboʻron qilaman», dedi.