حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ أَخَفِّ النَّاسِ صَلاَةً فِي تَمَامٍ . قَالَ أَبُو عِيسَى وَهَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَاسْمُ أَبِي عَوَانَةَ وَضَّاحٌ . قَالَ أَبُو عِيسَى سَأَلْتُ قُتَيْبَةَ قُلْتُ أَبُو عَوَانَةَ مَا اسْمُهُ قَالَ وَضَّاحٌ . قُلْتُ ابْنُ مَنْ قَالَ لاَ أَدْرِي كَانَ عَبْدًا لاِمْرَأَةٍ بِالْبَصْرَةِ .
Qutayba bizga Abu Avonadan, u Qatodadan, u Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qildi. U: «Rasululloh ﷺ namozni (toʻkis) toʻla qilgan holda, odamlarning eng yengil (qisqa) namoz oʻquvchisi edilar», dedi. Abu Iso aytdi: Bu hasan sahih hadisdir. Abu Avonaning ismi Vazzohdir. Abu Iso aytdi: Men Qutaybadan soʻrab: «Abu Avonaning ismi nima?» dedim. U: «Vazzoh», dedi. «Kimning oʻgʻli?» dedim. U: «Bilmayman, u Basrada bir ayolning quli edi», dedi.