حَدَّثَنَا صَالِحُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا جَعْفَرُ بْنُ سُلَيْمَانَ، عَنْ هِشَامٍ، عَنِ الْحَسَنِ، قَالَ كَانَ يَقُولُ فِي هَذَا الْحَدِيثِ " يُصْبِحُ الرَّجُلُ مُؤْمِنًا وَيُمْسِي كَافِرًا وَيُمْسِي مُؤْمِنًا وَيُصْبِحُ كَافِرًا " . قَالَ يُصْبِحُ الرَّجُلُ مُحَرِّمًا لِدَمِ أَخِيهِ وَعِرْضِهِ وَمَالِهِ وَيُمْسِي مُسْتَحِلاًّ لَهُ وَيُمْسِي مُحَرِّمًا لِدَمِ أَخِيهِ وَعِرْضِهِ وَمَالِهِ وَيُصْبِحُ مُسْتَحِلاًّ لَهُ .
Hasan al-Basriy (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, u bu hadis haqida: «Kishi ertalab moʻmin boʻlib, kechqurun kofir boʻlib qoladi; kechqurun moʻmin boʻlib, ertalab kofir boʻlib qoladi», degan (soʻzlar) haqida shunday derdi: «Kishi ertalab birodarining qoni, nomusi va molini harom (deb hurmatlaydigan) holatda turadi-yu, kechqurun uni oʻziga halol deb (qatl, tahqir va talashga) oʻtadi. Va kechqurun birodarining qoni, nomusi va molini harom (deb hurmatlaydigan) holatda boʻladi-yu, ertalab uni oʻziga halol deb (oʻtadi).»