حَدَّثَنَا أَبُو عَمَّارٍ الْحُسَيْنُ بْنُ حُرَيْثٍ، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، عَنِ الأَعْمَشِ، حَدَّثَنَا هِلاَلُ بْنُ يِسَافٍ، عَنْ عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم نَحْوَهُ . وَهَذَا أَصَحُّ مِنْ حَدِيثِ مُحَمَّدِ بْنِ فُضَيْلٍ . قَالَ وَمَعْنَى هَذَا الْحَدِيثِ عِنْدَ بَعْضِ أَهْلِ الْعِلْمِ " يُعْطُونَ الشَّهَادَةَ قَبْلَ أَنْ يُسْأَلُوهَا " . إِنَّمَا يَعْنِي شَهَادَةَ الزُّورِ يَقُولُ يَشْهَدُ أَحَدُهُمْ مِنْ غَيْرِ أَنْ يُسْتَشْهَدَ وَبَيَانُ هَذَا فِي [الحديث التالي]...
Imron ibn Husayn (roziyallohu anhu)dan, u Paygʻambar ﷺdan yuqoridagiga oʻxshash rivoyat qiladi. Bu Muhammad ibn Fuzayl hadisidan sahihroqdir. (Abu Iso) aytdi: Bu hadisning maʼnosi baʼzi ilm ahli nazdida — «guvohlik soʻralmasidan oldin guvohlik beradi» — degani aslida yolgʻon guvohlikni anglatadi; yaʼni ularning biri guvohlikka chaqirilmasdan turib guvohlik beradi. Buning bayoni esa keyingi hadisdadir.