حَدَّثَنَا هَنَّادٌ، حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي السَّفَرِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو، قَالَ مَرَّ عَلَيْنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَنَحْنُ نُعَالِجُ خُصًّا لَنَا فَقَالَ " مَا هَذَا " . فَقُلْنَا قَدْ وَهَى فَنَحْنُ نُصْلِحُهُ . قَالَ " مَا أُرَى الأَمْرَ إِلاَّ أَعْجَلَ مِنْ ذَلِكَ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَأَبُو السَّفَرِ اسْمُهُ سَعِيدُ بْنُ يُحْمِدَ وَيُقَالُ ابْنُ أَحْمَدَ الثَّوْرِيُّ .
Abdulloh ibn Amr (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: U aytdi: Biz oʻzimizning bir kapamizni tuzatib turganimizda Rasululloh ﷺ yonimizdan oʻtib qolib: «Bu nima?» dedilar. Biz: «U eskirib qolibdi, shuni tuzatyapmiz», dedik. U zot: «Men ish (yaʼni ajal) bundan ham tezroq (keladi) deb oʻylayman», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan sahihdir. Abu Safarning ismi Said ibn Yuhmid boʻlib, Ibn Ahmad as-Savriy ham deyiladi.