حَدَّثَنَا سُوَيْدُ بْنُ نَصْرٍ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْمُبَارَكِ، عَنْ عِمْرَانَ بْنِ زَيْدٍ التَّغْلِبِيِّ، عَنْ زَيْدٍ الْعَمِّيِّ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِذَا اسْتَقْبَلَهُ الرَّجُلُ فَصَافَحَهُ لاَ يَنْزِعُ يَدَهُ مِنْ يَدِهِ حَتَّى يَكُونَ الرَّجُلُ الَّذِي يَنْزِعُ وَلاَ يَصْرِفُ وَجْهَهُ عَنْ وَجْهِهِ حَتَّى يَكُونَ الرَّجُلُ هُوَ الَّذِي يَصْرِفُهُ وَلَمْ يُرَ مُقَدِّمًا رُكْبَتَيْهِ بَيْنَ يَدَىْ جَلِيسٍ لَهُ . قَالَ هَذَا حَدِيثٌ غَرِيبٌ .
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu) aytadi: «Paygʻambar ﷺ bilan biror kishi roʻbaroʻ kelib qoʻl berib koʻrishsa, u zot oʻsha kishi qoʻlini tortib olmaguncha oʻz qoʻllarini uning qoʻlidan tortib olmas edilar va oʻsha kishi yuzini burmaguncha u zot oʻz yuzlarini uning yuzidan burmas edilar. U zotning oʻzlari bilan oʻtirgan suhbatdoshlarining oldida tizzalarini oldinga uzatib oʻtirganlari ham koʻrilmagan.» (Abu Iso) aytdi: Bu hadis gʻaribdir.