حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ وَكِيعٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، عَنْ فُضَيْلِ بْنِ مَرْزُوقٍ، عَنْ عَطِيَّةَ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ، يَرْفَعُهُ قَالَ " إِذَا كَانَ يَوْمُ الْقِيَامَةِ أُتِيَ بِالْمَوْتِ كَالْكَبْشِ الأَمْلَحِ فَيُوقَفُ بَيْنَ الْجَنَّةِ وَالنَّارِ فَيُذْبَحُ وَهُمْ يَنْظُرُونَ فَلَوْ أَنَّ أَحَدًا مَاتَ فَرَحًا لَمَاتَ أَهْلُ الْجَنَّةِ وَلَوْ أَنَّ أَحَدًا مَاتَ حَزَنًا لَمَاتَ أَهْلُ النَّارِ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ .
Abu Said al-Xudriy (roziyallohu anhu)dan marfuʼ (sifatida) rivoyat qilinadi: «Qiyomat kuni boʻlganida oʻlim qora-oq aralash qoʻchqor (suvratida) keltiriladi va jannat bilan doʻzax orasida toʻxtatiladi, soʻng ular qarab turgan holda soʻyiladi. Agar kimsa quvonchdan oʻladigan boʻlsa, jannat ahli oʻlardi, agar kimsa gʻam-gʻussadan oʻladigan boʻlsa, doʻzax ahli oʻlardi», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasandir.