حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا بِشْرُ بْنُ الْمُفَضَّلِ، عَنِ الْجُرَيْرِيِّ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ شَقِيقٍ الْعُقَيْلِيِّ، قَالَ كَانَ أَصْحَابُ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم لاَ يَرَوْنَ شَيْئًا مِنَ الأَعْمَالِ تَرْكُهُ كُفْرٌ غَيْرَ الصَّلاَةِ . قَالَ أَبُو عِيسَى سَمِعْتُ أَبَا مُصْعَبٍ الْمَدَنِيَّ يَقُولُ مَنْ قَالَ الإِيمَانُ قَوْلٌ يُسْتَتَابُ فَإِنْ تَابَ وَإِلاَّ ضُرِبَتْ عُنُقُهُ .
Abdulloh ibn Shaqiq al-Uqayliy (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: U aytdi: Muhammad ﷺning sahobalari amallardan tark etilishi kufr boʻladigan biron narsani namozdan boshqasini koʻrmas edilar. Abu Iso aytdi: Men Abu Musab al-Madaniyning shunday deganini eshitdim: Kim iymon faqat soʻzdir desa, undan tavba talab qilinadi. Agar tavba qilsa (yaxshi), aks holda boʻyni uriladi.