حَدَّثَنَا أَبُو كُرَيْبٍ، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، عَنْ فُضَيْلِ بْنِ غَزْوَانَ، عَنْ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ رَجُلاً، مِنَ الأَنْصَارِ بَاتَ بِهِ ضَيْفٌ فَلَمْ يَكُنْ عِنْدَهُ إِلاَّ قُوتُهُ وَقُوتُ صِبْيَانِهِ فَقَالَ لاِمْرَأَتِهِ نَوِّمِي الصِّبْيَةَ وَأَطْفِئِي السِّرَاجَ وَقَرِّبِي لِلضَّيْفِ مَا عِنْدَكِ فَنَزَلَتْ هَذِهِ الآيَةُُ : ( ويؤْثِرُونَ عَلَى أَنْفُسِهِمْ وَلَوْ كَانَ بِهِمْ خَصَاصَةٌ ) هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, ansorlardan bir kishining oldida bir mehmon tunab qoldi, ammo uning huzurida faqat oʻzining va bolalarining ozigʻidan boshqa narsa yoʻq edi. Shunda u xotiniga: ‹Bolalarni uxlat, chirogʻni oʻchir va mehmonga huzuringdagini yaqinlashtir (taom qil)›, dedi. Shunda {Garchi oʻzlari muhtoj boʻlsalar-da, (boshqalarni) oʻzlaridan ustun qoʻyadilar} (Hashr 9) oyati nozil boʻldi. Bu hadis hasan sahihdir.