حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ عَمْرِو بْنِ مُرَّةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سَلِمَةَ، عَنْ عَلِيٍّ، قَالَ كُنْتُ شَاكِيًا فَمَرَّ بِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَنَا أَقُولُ اللَّهُمَّ إِنْ كَانَ أَجَلِي قَدْ حَضَرَ فَأَرِحْنِي وَإِنْ كَانَ مُتَأَخِّرًا فَأَرْفِغْنِي وَإِنْ كَانَ بَلاَءً فَصَبِّرْنِي . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " كَيْفَ قُلْتَ " . قَالَ فَأَعَادَ عَلَيْهِ مَا قَالَ قَالَ فَضَرَبَهُ بِرِجْلِهِ فَقَالَ " اللَّهُمَّ عَافِهِ أَوِ اشْفِهِ " . شُعْبَةُ الشَّاكُّ . فَمَا اشْتَكَيْتُ وَجَعِي بَعْدُ . قَالَ أَبُو عِيسَى وَهَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
Ali (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U aytdi: «Men kasal edim, Rasululloh ﷺ yonimdan oʻtdilar, men esa: ‹Allohumma in kana ajali qad hazara fa arihni, va in kana mutaaxxiran fa arfigʻni, va in kana balaan fa sabbirni (Ey Allohim, agar ajalim yetgan boʻlsa, meni rohatga chiqar, agar kechikadigan boʻlsa, rizqimni koʻpaytir, agar bu sinov boʻlsa, menga sabr ber)› deyayotgan edim. Shunda Rasululloh ﷺ: ‹Nima deding?› dedilar. Men aytganlarimni yana takrorladim. Shunda u zot oyoqlari bilan menga (sekin) tegizib: ‹Allohumma afihi av ishfihi (Ey Allohim, unga ofiyat ber yoki uni shifo qil)›, dedilar — Shuʼba shubha qilgan. Shundan keyin ogʻrigʻimdan hech qachon shikoyat qilmadim.» Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan sahihdir.