حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ جَعْفَرٍ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْمُنْكَدِرِ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ كَعْبٍ، أَنَّهُ قَالَ أَتَيْتُ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ فِي رَمَضَانَ وَهُوَ يُرِيدُ سَفَرًا وَقَدْ رُحِلَتْ لَهُ رَاحِلَتُهُ وَلَبِسَ ثِيَابَ السَّفَرِ فَدَعَا بِطَعَامٍ فَأَكَلَ فَقُلْتُ لَهُ سُنَّةٌ قَالَ سُنَّةٌ . ثُمَّ رَكِبَ .
Muhammad ibn Kaʼb (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: U aytdi: Ramazonda Anas ibn Molikning oldiga keldim, u safarga otlanmoqchi edi. Unga ulovi tayyorlangan, oʻzi esa safar kiyimlarini kiyib olgan edi. So u taom keltirishni buyurib, yedi. Men unga: «(Bu) sunnatmi?» dedim. U: «Sunnat», dedi. Soʻng ulovga mindi.