حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ الْوَاسِطِيُّ، قَالَ سَمِعْتُ ابْنَ نُمَيْرٍ، عَنْ أَشْعَثَ بْنِ سَوَّارٍ، عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ، عَنْ جَابِرٍ، قَالَ كُنَّا إِذَا حَجَجْنَا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَكُنَّا نُلَبِّي عَنِ النِّسَاءِ وَنَرْمِي عَنِ الصِّبْيَانِ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ غَرِيبٌ لاَ نَعْرِفُهُ إِلاَّ مِنْ هَذَا الْوَجْهِ . وَقَدْ أَجْمَعَ أَهْلُ الْعِلْمِ عَلَى أَنَّ الْمَرْأَةَ لاَ يُلَبِّي عَنْهَا غَيْرُهَا بَلْ هِيَ تُلَبِّي عَنْ نَفْسِهَا وَيُكْرَهُ لَهَا رَفْعُ الصَّوْتِ بِالتَّلْبِيَةِ .
Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: U: «Biz Nabiy ﷺ bilan birga hajj qilganimizda, ayollar tomonidan talbiya aytar va bolalar tomonidan (jamratlarni) toshboʻron qilar edik», dedi. Abu Iso aytdi: Bu gʻariyb hadis boʻlib, biz uni faqat shu yoʻldan bilamiz. Ilm ahllari shunga ijmoʼ qilishganki, ayol tomonidan boshqa kishi talbiya aytmaydi, balki uning oʻzi oʻzi uchun talbiya aytadi va uning talbiyani ovozini koʻtarib aytishi makruhdir.