QurʼonҚуръонPaygʻambarlar vorislariПайғамбарлар ворислари
Al-Mu'minun surasi · Oyatсураси · Оят109

إِنَّهُۥ كَانَ فَرِيقٌ مِّنْ عِبَادِى يَقُولُونَ رَبَّنَآ ءَامَنَّا فَٱغْفِرْ لَنَا وَٱرْحَمْنَا وَأَنتَ خَيْرُ ٱلرَّٰحِمِينَ

Muhammad Sodiq Muhammad Yusuf: Aniqki, Mening bandalarimdan bir guruhi: «Ey Robbimiz, biz iymon keltirdik. Bizni mag`firat qilgin. Bizga rahim qilgin. Sening O`zing rahim qilguvchilarning yaxshisisan», degan edilar.Аниқки, Менинг бандаларимдан бир гуруҳи: «Эй Роббимиз, биз иймон келтирдик. Бизни мағфират қилгин. Бизга раҳим қилгин. Сенинг Ўзинг раҳим қилгувчиларнинг яхшисисан», деган эдилар.Alauddin Mansour: Aniqki, Mening bandalarimdan bir guruh bor edi. Ular: «Parvardigoro, (Oʻzingga) iymon keltirdik. Bas, Sen bizlarni magʻfirat qilgin va bizlarga rahm ayla: Sen Oʻzing rahm qilguvchilarning yaxshirogʻidirsan», der edilar.Аниқки, Менинг бандаларимдан бир гуруҳ бор эди. Улар: «Парвардигоро, (Ўзингга) иймон келтирдик. Бас, Сен бизларни мағфират қилгин ва бизларга раҳм айла: Сен Ўзинг раҳм қилгувчиларнинг яхшироғидирсан», дер эдилар.

349-sahifa · 18-juz · 35-hizb349-саҳифа · 18-жуз · 35-ҳизб
Soʻzma-soʻzСўзма-сўз
إِنَّهُۥaniqki, albattaаниқки, албаттаكَانَbor ediбор эдиفَرِيقٌۭbir guruhiбир гуруҳиمِّنْ-dan-данعِبَادِىMening bandalarimМенинг бандаларимيَقُولُونَder edilarдер эдиларرَبَّنَآey Robbimizэй Роббимизءَامَنَّاbiz iymon keltirdikбиз иймон келтирдикفَٱغْفِرْbas, magʻfirat qilбас, мағфират қилلَنَاbizniбизниوَٱرْحَمْنَاva bizga rahm qilва бизга раҳм қилوَأَنتَva Sening Oʻzingва Сенинг Ўзингخَيْرُyaxshisisanяхшисисанٱلرَّٰحِمِينَrahm qilguvchilarningраҳм қилгувчиларнинг
TafsirТафсир

Ushbu oyatlarda mushriklarning oʻzlarini dunyo hayotiga qaytarish toʻgʻrisidagi soʻrovlariga Alloh taoloning javobi va nima uchun bunday javob boʻlganining sharhi kelmoqda. Alloh ularning mazkur soʻrovlariga javoban: «U(yer)da xor boʻlib qolavering va menga gapirmang!» dedi. Yaʼni, jahannamda xor boʻlgan holingizda qolavering. U yerdan chiqmaysiz. Hamda Menga gapirmang. Turli soʻrovlar soʻramang. Buning oʻziga yarasha sababi bor. «Aniqki...» U dunyoda «...Mening bandalarimdan bir guruhi...» Yaʼni, moʻmin-musulmon bandalarim: «Ey Robbimiz, biz iymon keltirdik». Biz senga iymon keltirib, moʻmin boʻldik. Umidimiz shulki, «Bizni magʻfirat qilgin. Bizga rahim qilgin». Bizning gunohlarimizni kechgin. Oʻz rahmatingga olgin. «Sening Oʻzing rahim qilguvchilarning yaxshisisan», degan edilar. «Bas, siz ularni masxara qildingiz.» Oʻzingiz kofir boʻlganingiz yetmaganidek, menga iymon keltirib, iltijo qilgan bandalarimni masxara ham qildingiz. «Hattoki, u(ish) sizga Mening zikrimni unuttirdi.» Ularni masxara qilish bilan ovora boʻlib Meni unutdingiz. «Siz ulardan kular edingiz.» Yaʼni, siz oʻsha bandalarimning iymonlari, iltijolari, dindorliklari ustidan kular edingiz. Mana endi, sizlarni bugun doʻzaxga soldim, azobga giriftor qilib jazoladim. «Albatta, Men bugun ularni sabr qilganlari uchun mukofotladim.» Jannatga doxil qildim. «Albatta, ular oʻzlari yutuqqa erishguvchilardir.» Soʻngra soʻzida davom etib: