«Tasbih aytish» degani ulugʻlash, poklash, nuqsonsiz deb yod etish, kabi maʼnolarni oʻzida mujassamlashtirgan.

Aslida, tasbih aytish «Subhanalloh» kalimasini takrorlash bilan boʻladi. Borliqdagi hamma narsa oʻziga xos yoʻl bilan Allohga tasbih aytadi. Biz faqat insonning tasbihini anglaymiz, boshqalarning tasbihini anglamaymiz. Bu haqiqat «Isro» surasida zikr qilingan.

Boshqa suralarda ham shunga oʻxshash xabarlar bor.

Imom Muslim rivoyat qilgan hadisda Paygʻambarimiz alayhissalom: «Makkada bir tosh yangi Paygʻambar boʻlgan paytimda menga salom berar edi. Hozir ham uni taniyman», deganlar.

Imom Termiziy qilgan rivoyatda hazrati Ali karramallohu vajhahu: «Rasululloh sollallohu alayhi vasallam bilan Makkaning chetiga chiqdik, koʻringan har bir tosh, har bir togʻ u kishiga «Assalomu alayka, ya Rasululloh» der edi», deb aytganlar.

Imom Buxoriy rivoyatlarida Anas ibn Molik roziyallohu anhu: «Rasululloh alayhissalom bir toʻnka ustida xutba aytardilar. U kishiga minbar qilib berilgach, unga chiqib xutba aytayotganlarida, toʻnka tuyaning ovoziga oʻxshash ovoz chiqarib yigʻladi. Rasululloh tushib, uni ushlagan edilar, jim boʻlib qoldi», deganlar.

Oyatning soʻngida Alloh taoloning sifatlaridan ikkitasi zikr qilinadi.

Birinchisi–«Aziyz». Azizlik bir sifat boʻlib, oʻz egasini magʻlub boʻlishdan manʼ qiladi. «Alloh kuchli va doimo gʻolibdir» maʼnosini anglatadi.

Ikkinchisi–«Hakiym» sifati esa, toʻgʻrilikni ilm va aql bilan topishga aytiladi. Allohning hakimligi har bir narsani yaxshilab, hikmat bilan qilishligidadir.