وَإِنِّى كُلَّمَا دَعَوْتُهُمْ لِتَغْفِرَ لَهُمْ جَعَلُوٓا۟ أَصَـٰبِعَهُمْ فِىٓ ءَاذَانِهِمْ وَٱسْتَغْشَوْا۟ ثِيَابَهُمْ وَأَصَرُّوا۟ وَٱسْتَكْبَرُوا۟ ٱسْتِكْبَارًا
Muhammad Sodiq Muhammad Yusuf: Va albatta, qachonki men ularni Sening mag`firat qilishing uchun chaqirsam, ular barmoqlarini quloqlariga tiqdilar va kiyimlariga burkanib oldilar, hamda (kofirlikda) sobit bo`ldilar va nihoyatda ulkan takabburlik qildilar.Ва албатта, қачонки мен уларни Сенинг мағфират қилишинг учун чақирсам, улар бармоқларини қулоқларига тиқдилар ва кийимларига бурканиб олдилар, ҳамда (кофирликда) собит бўлдилар ва ниҳоятда улкан такаббурлик қилдилар.Alauddin Mansour: Darvoqeʼ, har qachon men ularni Sening magʻfiratingga (sabab boʻladigan din yoʻliga) daʼvat qilsam, ular (mening soʻzlarimni eshitmaslik uchun) barmoqlarini quloqlariga tiqib, (meni koʻrmaslik uchun yuzu koʻzlariga) kiyimlarini oʻrab-chirmab oldilar va (oʻz kufrlarida) oyoq tirab turdilar hamda (menga itoat etishdan bosh tortib) kibr-havo qildilar.Дарвоқеъ, ҳар қачон мен уларни Сенинг мағфиратингга (сабаб бўладиган дин йўлига) даъват қилсам, улар (менинг сўзларимни эшитмаслик учун) бармоқларини қулоқларига тиқиб, (мени кўрмаслик учун юзу кўзларига) кийимларини ўраб-чирмаб олдилар ва (ўз куфрларида) оёқ тираб турдилар ҳамда (менга итоат этишдан бош тортиб) кибр-ҳаво қилдилар.
Nuh alayhissalomning tazarru ila zorlanib oʻz Robbisiga qilayotgan nidolaridan koʻrinib turibdiki, u zot alayhissalom oʻz qavmlarini turli usullar bilan dinga chaqirganlar. Keling, u zotning ushbu mashhur nidolarini batafsil oʻrganib chiqaylik.
«Robbim, men oʻz qavmimni kechayu kunduz daʼvat qildim.»
Yaʼni, tinim bilmay, doimiy ravishda, kechasiyu kunduzi dinu diyonatga chaqirdim.
«Mening chaqirigʻim ularda qochishdan boshqa narsani ziyoda qilmadi.»
Men ularni Sening diningga qancha koʻp daʼvat qilsam, ular mendan shuncha koʻp qochdilar. Daʼvatim tufayli faqat ularning qochishi ziyoda boʻldi, xolos.
«Va albatta, qachonki men ularni Sening magʻfirat qilishing uchun chaqirsam, ular barmoqlarini quloqlariga tiqdilar va kiyimlariga burkanib oldilar...»
Men ularga, kelinglar, Allohga istigʻfor aytinglar, U zot sizlarni magʻfirat qiladi, desam, ular gapimni eshitmaslik uchun panjalarini quloqlariga tiqib, boshlarini kiyimlariga burkab oldilar.
«...hamda (kofirlikda) sobit boʻldilar va nihoyatda ulkan takabburlik qildilar.»
Ular oʻz kufrlarida oyoq tirab turib oldilar va misli koʻrilmagan katta takabburlik qildilar.
«Soʻngra, albatta, men ularni ochiq daʼvat qildim.»
Maxfiy daʼvatim ish bermagandan keyin men ularni ochiq daʼvat qildim.
Lekin bu ham foyda bermadi.
«Soʻngra, albatta, men ularga eʼlon va sirriy (daʼvat) qildim.»
Shoyadki, ikkovini birga olib borsam, foyda bersa, dedim.
Koʻrinib turibdiki, Nuh alayhissalom oʻz qavmlarini Alloh taoloning diniga daʼvat qilishda barcha imkoniyatlarni ishga solganlar.
Avval maxfiy, keyinroq oshkora, oxirida ham oshkora va ham maxfiy daʼvat qilganlar. Shu bilan birga, ularni qiziqtirish uchun, dindorlikdan bu dunyoning oʻzidayoq keladigan foydalarni ham zikr qilganlar. Buni quyidagi oyatda koʻramiz:
«Bas, oʻz Robbingizga istigʻfor ayting, albatta, U gunohlarni koʻplab magʻfirat qiluvchidir», dedim.»
Istigʻforning lugʻaviy maʼnosi magʻfiratni (gunohning kechirilishini) soʻrashdir. Amalda banda tilida «astagʻfirulloh» va shu maʼnodagi kalimalarni aytib, dil bilan tasdiqlashidir. Umumiy maʼnoda esa, istigʻfor dindorlikni ifoda etadi. Agar bu oyatga amal qilsangiz...