Al-Mustaʼsim billoh Abu Ahmad Abdulloh ibn al-Mustansir billoh
Muhaddis
Abbosiylar xalifasi; nasabi Abbos ibn Abdulmuttalibga borib taqaladi. Olti yuz toʻqqizinchi yili tugʻilib, qirqinchi yilning jumodul-ulosi yigirmasida unga xalifalik uchun bayʼat qilindi. Chiroyli, ichi pok, aqidasi sogʻlom edi; otasi al-Mustansirga adolatda, sadaqaning koʻpligida, olim va obidlarni ulugʻlashda ergashardi. Hofiz Ibn an-Najjor unga Xuroson shayxlaridan — al-Muayyad at-Tusiy, Abu Ravh Abdulaziz al-Haraviy, Abu Bakr al-Qosim ibn as-Saffor va boshqalardan ijozat oldirgan; undan bir jamoa, jumladan muallimi shayx ash-shuyux Sadriddin Abul-Hasan Ali ibn Muhammad ibn an-Nayyor hadis rivoyat qilgan; oʻzi imom Muhyiddin ibn al-Javziyga va shayx Najmiddin al-Badroiyga ijozat bergan. Otasi va bobosi kabi salaf yoʻlida, jamoat eʼtiqodida boʻlgan sunniy edi; ammo unda yumshoqlik, hushyorlik yoʻqligi va molni sevib yigʻish bor edi — jumladan, an-Nosir Dovud ibn al-Muazzam unga qoʻygan, qiymati yuz ming dinorcha keladigan omonatni oʻziga halol sanadi; xalifa kabi kishidan bu qabih koʻrildi. Uni tatarlar mazlum va sitamdiyda holda, shu yilning safari oʻn toʻrtinchisi, chorshanba kuni oʻldirdilar; oʻshanda qirq olti yosh toʻrt oyda edi va xalifaligi oʻn besh yil sakkiz oy va bir necha kun davom etgan edi.Аббосийлар халифаси; насаби Аббос ибн Абдулмутталибга бориб тақалади. Олти юз тўққизинчи йили туғилиб, қирқинчи йилнинг жумодул-улоси йигирмасида унга халифалик учун байъат қилинди. Чиройли, ичи пок, ақидаси соғлом эди; отаси ал-Мустансирга адолатда, садақанинг кўплигида, олим ва обидларни улуғлашда эргашарди. Ҳофиз Ибн ан-Нажжор унга Хуросон шайхларидан — ал-Муайяд ат-Тусий, Абу Равҳ Абдулазиз ал-Ҳаравий, Абу Бакр ал-Қосим ибн ас-Саффор ва бошқалардан ижозат олдирган; ундан бир жамоа, жумладан муаллими шайх аш-шуюх Садриддин Абул-Ҳасан Али ибн Муҳаммад ибн ан-Найёр ҳадис ривоят қилган; ўзи имом Муҳйиддин ибн ал-Жавзийга ва шайх Нажмиддин ал-Бадроийга ижозат берган. Отаси ва бобоси каби салаф йўлида, жамоат эътиқодида бўлган сунний эди; аммо унда юмшоқлик, ҳушёрлик йўқлиги ва молни севиб йиғиш бор эди — жумладан, ан-Носир Довуд ибн ал-Муаззам унга қўйган, қиймати юз минг динорча келадиган омонатни ўзига ҳалол санади; халифа каби кишидан бу қабиҳ кўрилди. Уни татарлар мазлум ва ситамдийда ҳолда, шу йилнинг сафари ўн тўртинчиси, чоршанба куни ўлдирдилар; ўшанда қирқ олти ёш тўрт ойда эди ва халифалиги ўн беш йил саккиз ой ва бир неча кун давом этган эди.
Manba: al-Bidoya van-nihoya (Ibn Kasir), b. 7177Манба: ал-Бидоя ван-ниҳоя (Ибн Касир), б. 7177