حَدَّثَنَا عَبْدُ الْمَلِكِ بْنُ شُعَيْبٍ، حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنَا اللَّيْثُ، عَنْ رَبِيعَةَ، أَنَّهُ كَانَ لاَ يَرَى عَلَى الْمُسْتَحَاضَةِ وُضُوءًا عِنْدَ كُلِّ صَلاَةٍ إِلاَّ أَنْ يُصِيبَهَا حَدَثٌ غَيْرُ الدَّمِ فَتَوَضَّأُ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ هَذَا قَوْلُ مَالِكٍ يَعْنِي ابْنَ أَنَسٍ .
Rabiʼa (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, u istihoza (toʻxtovsiz qon ketishi) boʻlgan ayolga har bir namoz uchun taharat olishni lozim deb bilmas edi, faqat qondan boshqa bir hadas yetsagina taharat oladi (deb hisoblardi). Abu Dovud aytdi: Bu Molik, yaʼni Ibn Anasning soʻzidir.Рабиъа (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, у истиҳоза (тўхтовсиз қон кетиши) бўлган аёлга ҳар бир намоз учун таҳарат олишни лозим деб билмас эди, фақат қондан бошқа бир ҳадас етсагина таҳарат олади (деб ҳисобларди). Абу Довуд айтди: Бу Молик, яъни Ибн Анаснинг сўзидир.