حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَمْرٍو الرَّازِيُّ، حَدَّثَنَا سَلَمَةُ، - يَعْنِي ابْنَ الْفَضْلِ - أَخْبَرَنَا مُحَمَّدٌ، - يَعْنِي ابْنَ إِسْحَاقَ - عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ سُحَيْمٍ، عَنْ أُمَيَّةَ بِنْتِ أَبِي الصَّلْتِ، عَنِ امْرَأَةٍ، مِنْ بَنِي غِفَارٍ قَدْ سَمَّاهَا لِي قَالَتْ أَرْدَفَنِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى حَقِيبَةِ رَحْلِهِ - قَالَتْ - فَوَاللَّهِ لَمْ يَزَلْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلَى الصُّبْحِ فَأَنَاخَ وَنَزَلْتُ عَنْ حَقِيبَةِ رَحْلِهِ فَإِذَا بِهَا دَمٌ مِنِّي فَكَانَتْ أَوَّلَ حَيْضَةٍ حِضْتُهَا - قَالَتْ - فَتَقَبَّضْتُ إِلَى النَّاقَةِ وَاسْتَحْيَيْتُ فَلَمَّا رَأَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَا بِي وَرَأَى الدَّمَ قَالَ " مَا لَكِ لَعَلَّكِ نُفِسْتِ " . قُلْتُ نَعَمْ . قَالَ " فَأَصْلِحِي مِنْ نَفْسِكِ ثُمَّ خُذِي إِنَاءً مِنْ مَاءٍ فَاطْرَحِي فِيهِ مِلْحًا ثُمَّ اغْسِلِي مَا أَصَابَ الْحَقِيبَةَ مِنَ الدَّمِ ثُمَّ عُودِي لِمَرْكَبِكِ " . قَالَتْ فَلَمَّا فَتَحَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم خَيْبَرَ رَضَخَ لَنَا مِنَ الْفَىْءِ - قَالَتْ - وَكَانَتْ لاَ تَطَّهَّرُ مِنْ حَيْضَةٍ إِلاَّ جَعَلَتْ فِي طَهُورِهَا مِلْحًا وَأَوْصَتْ بِهِ أَنْ يُجْعَلَ فِي غُسْلِهَا حِينَ مَاتَتْ .
Umayya binti Abus-Salt (rahimahalloh) Banu Gʻifordan boʻlgan, ismi menga aytilgan bir ayol (roziyallohu anho)dan rivoyat qildi. U ayol aytdi: «Rasululloh ﷺ meni oʻz ulovlarining ortidagi xurjun ustiga mindirdilar. Olloh nomiga qasamki, Rasululloh ﷺ tonggacha (yoʻl yurib) toʻxtamadilar, soʻng tuyani choʻktirdilar, men esa xurjundan tushdim. Birdan unda mendan boʻlgan qon (izi) koʻrindi — bu mening koʻrgan birinchi hayzim edi. Men tuyaga qisilib, uyaldim. Rasululloh ﷺ mening holimni va qonni koʻrganlarida: ‹Senga nima boʻldi? Balki hayz koʻrgandirsan?› dedilar. Men: ‹Ha›, dedim. U zot: ‹Oʻzingni tartibga keltir (qon ketmasligi uchun mato bogʻla), soʻng bir idishda suv olib, unga tuz solgin, keyin xurjunga tekkan qonni yuvgin, soʻngra ulovingga qaytgin›, dedilar». U ayol aytdi: «Rasululloh ﷺ Xaybarni fath qilganlarida, bizga oʻljadan ulush berdilar». U ayol har hayzdan tozalanganida, albatta tozalanish suviga tuz solardi va vafot etayotganida, gʻuslida (gʻusl suviga) tuz solinishini vasiyat qildi.Умайя бинти Абус-Салт (раҳимаҳаллоҳ) Бану Ғифордан бўлган, исми менга айтилган бир аёл (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилди. У аёл айтди: «Расулуллоҳ ﷺ мени ўз уловларининг ортидаги хуржун устига миндирдилар. Оллоҳ номига қасамки, Расулуллоҳ ﷺ тонггача (йўл юриб) тўхтамадилар, сўнг туяни чўктирдилар, мен эса хуржундан тушдим. Бирдан унда мендан бўлган қон (изи) кўринди — бу менинг кўрган биринчи ҳайзим эди. Мен туяга қисилиб, уялдим. Расулуллоҳ ﷺ менинг ҳолимни ва қонни кўрганларида: ‹Сенга нима бўлди? Балки ҳайз кўргандирсан?› дедилар. Мен: ‹Ҳа›, дедим. У зот: ‹Ўзингни тартибга келтир (қон кетмаслиги учун мато боғла), сўнг бир идишда сув олиб, унга туз солгин, кейин хуржунга теккан қонни ювгин, сўнгра уловингга қайтгин›, дедилар». У аёл айтди: «Расулуллоҳ ﷺ Хайбарни фатҳ қилганларида, бизга ўлжадан улуш бердилар». У аёл ҳар ҳайздан тозаланганида, албатта тозаланиш сувига туз соларди ва вафот этаётганида, ғуслида (ғусл сувига) туз солинишини васият қилди.