حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ صَالِحٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي يُونُسُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، حَدَّثَنِي حَمْزَةُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، قَالَ قَالَ ابْنُ عُمَرَ كُنْتُ أَبِيتُ فِي الْمَسْجِدِ فِي عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَكُنْتُ فَتًى شَابًّا عَزَبًا وَكَانَتِ الْكِلاَبُ تَبُولُ وَتُقْبِلُ وَتُدْبِرُ فِي الْمَسْجِدِ فَلَمْ يَكُونُوا يَرُشُّونَ شَيْئًا مِنْ ذَلِكَ .
Hamza ibn Abdulloh ibn Umar aytadi: Ibn Umar (roziyallohu anhumo) dedi: «Men Rasululloh ﷺ zamonlarida masjidda tunar edim. Men yosh, gʻarib (uylanmagan) yigit edim. Itlar masjidda siyib, kelib-ketib yurardi, lekin ular (odamlar) bundan hech narsani (suv bilan) sepmasdilar».Ҳамза ибн Абдуллоҳ ибн Умар айтади: Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) деди: «Мен Расулуллоҳ ﷺ замонларида масжидда тунар эдим. Мен ёш, ғариб (уйланмаган) йигит эдим. Итлар масжидда сийиб, келиб-кетиб юрарди, лекин улар (одамлар) бундан ҳеч нарсани (сув билан) сепмасдилар».