حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، أَنَّ مُحَمَّدَ بْنَ جَعْفَرٍ، حَدَّثَهُمْ عَنْ شُعْبَةَ، عَنِ الْحَكَمِ، عَنْ مُجَاهِدٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ قَالَ " هَذِهِ عُمْرَةٌ اسْتَمْتَعْنَا بِهَا فَمَنْ لَمْ يَكُنْ عِنْدَهُ هَدْىٌ فَلْيَحِلَّ الْحِلَّ كُلَّهُ وَقَدْ دَخَلَتِ الْعُمْرَةُ فِي الْحَجِّ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ " . قَالَ أَبُو دَاوُدَ هَذَا مُنْكَرٌ إِنَّمَا هُوَ قَوْلُ ابْنِ عَبَّاسٍ .
Usmon ibn Abu Shayba bizga aytib berdiki, Muhammad ibn Jaʼfar ularga Shuʼbadan, u al-Hakamdan, u Mujohiddan, u Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan, u Nabiy ﷺ dan rivoyat qildi. U zot shunday dedilar: «Bu bir umra boʻlib, biz undan manfaat oldik. Kim bilan hadiy (qurbonlik hayvoni) boʻlmasa, toʻlaligicha ihromdan chiqsin. Umra qiyomat kunigacha hajga kirgan (haj bilan birga ruxsat etilgan)dir». Abu Dovud aytdi: Bu munkar (gʻalati) hadisdir. Aslida bu Ibn Abbosning oʻz soʻzidir.Усмон ибн Абу Шайба бизга айтиб бердики, Муҳаммад ибн Жаъфар уларга Шуъбадан, у ал-Ҳакамдан, у Мужоҳиддан, у Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан, у Набий ﷺ дан ривоят қилди. У зот шундай дедилар: «Бу бир умра бўлиб, биз ундан манфаат олдик. Ким билан ҳадий (қурбонлик ҳайвони) бўлмаса, тўлалигича иҳромдан чиқсин. Умра қиёмат кунигача ҳажга кирган (ҳаж билан бирга рухсат этилган)дир». Абу Довуд айтди: Бу мункар (ғалати) ҳадисдир. Аслида бу Ибн Аббоснинг ўз сўзидир.