حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ الثَّقَفِيُّ، حَدَّثَنَا حَبِيبٌ، - يَعْنِي الْمُعَلِّمَ - عَنْ عَطَاءٍ، حَدَّثَنِي جَابِرُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَهَلَّ هُوَ وَأَصْحَابُهُ بِالْحَجِّ وَلَيْسَ مَعَ أَحَدٍ مِنْهُمْ يَوْمَئِذٍ هَدْىٌ إِلاَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَطَلْحَةَ وَكَانَ عَلِيٌّ - رضى الله عنه - قَدِمَ مِنَ الْيَمَنِ وَمَعَهُ الْهَدْىُ فَقَالَ أَهْلَلْتُ بِمَا أَهَلَّ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم أَمَرَ أَصْحَابَهُ أَنْ يَجْعَلُوهَا عُمْرَةً يَطُوفُوا ثُمَّ يُقَصِّرُوا وَيَحِلُّوا إِلاَّ مَنْ كَانَ مَعَهُ الْهَدْىُ فَقَالُوا أَنَنْطَلِقُ إِلَى مِنًى وَذُكُورُنَا تَقْطُرُ فَبَلَغَ ذَلِكَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " لَوْ أَنِّي اسْتَقْبَلْتُ مِنْ أَمْرِي مَا اسْتَدْبَرْتُ مَا أَهْدَيْتُ وَلَوْلاَ أَنَّ مَعِيَ الْهَدْىَ لأَحْلَلْتُ " .
Ahmad ibn Hanbal bizga aytib berdi, Abdulvahhob as-Saqafiy bizga aytib berdi, Habib — yaʼni al-Muallim — bizga Atoʼdan aytib berdi, Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo) menga aytib berdi: Rasululloh ﷺ va sahobalari hajga niyat qilib talbiya aytdilar. Oʻsha kuni ulardan hech kim bilan hadiy (qurbonlik hayvoni) yoʻq edi, faqat Nabiy ﷺ va Talha bilan bor edi. Ali (roziyallohu anhu) Yamandan kelgan edi va u bilan hadiy bor edi. U: «Rasululloh ﷺ nimaga niyat qilib talbiya aytgan boʻlsalar, men ham shunga niyat qilib talbiya aytdim», dedi. Nabiy ﷺ sahobalariga buni umra qilishni — tavof qilib, soʻngra sochlarini qisqartirib, ihromdan chiqishni buyurdilar, faqat bilan hadiy boʻlgan kishidan boshqasi. Shunda ular: «Erlik aʼzolarimizdan (suv) tomib turgan holda Minoga boramizmi?» dedilar. Bu Rasululloh ﷺ ga yetdi va u zot: «Agar men ishimning oxirida bilganimni avvalida bilganimda edi, hadiy olib kelmagan boʻlar edim. Men bilan hadiy boʻlmaganda edi, ihromdan chiqqan boʻlar edim», dedilar.Аҳмад ибн Ҳанбал бизга айтиб берди, Абдулваҳҳоб ас-Сақафий бизга айтиб берди, Ҳабиб — яъни ал-Муаллим — бизга Атўдан айтиб берди, Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо) менга айтиб берди: Расулуллоҳ ﷺ ва саҳобалари ҳажга ният қилиб талбия айтдилар. Ўша куни улардан ҳеч ким билан ҳадий (қурбонлик ҳайвони) йўқ эди, фақат Набий ﷺ ва Талҳа билан бор эди. Али (розияллоҳу анҳу) Ямандан келган эди ва у билан ҳадий бор эди. У: «Расулуллоҳ ﷺ нимага ният қилиб талбия айтган бўлсалар, мен ҳам шунга ният қилиб талбия айтдим», деди. Набий ﷺ саҳобаларига буни умра қилишни — тавоф қилиб, сўнгра сочларини қисқартириб, иҳромдан чиқишни буюрдилар, фақат билан ҳадий бўлган кишидан бошқаси. Шунда улар: «Эрлик аъзоларимиздан (сув) томиб турган ҳолда Минога борамизми?» дедилар. Бу Расулуллоҳ ﷺ га етди ва у зот: «Агар мен ишимнинг охирида билганимни аввалида билганимда эди, ҳадий олиб келмаган бўлар эдим. Мен билан ҳадий бўлмаганда эди, иҳромдан чиққан бўлар эдим», дедилар.