حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ قُدَامَةَ بْنِ أَعْيَنَ، وَعُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، قَالاَ حَدَّثَنَا جَرِيرُ بْنُ عَبْدِ الْحَمِيدِ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ أَبِي وَائِلٍ، قَالَ قَالَ الصُّبَىُّ بْنُ مَعْبَدٍ كُنْتُ رَجُلاً أَعْرَابِيًّا نَصْرَانِيًّا فَأَسْلَمْتُ فَأَتَيْتُ رَجُلاً مِنْ عَشِيرَتِي يُقَالُ لَهُ هُذَيْمُ بْنُ ثُرْمُلَةَ فَقُلْتُ لَهُ يَا هَنَاهُ إِنِّي حَرِيصٌ عَلَى الْجِهَادِ وَإِنِّي وَجَدْتُ الْحَجَّ وَالْعُمْرَةَ مَكْتُوبَيْنِ عَلَىَّ فَكَيْفَ لِي بِأَنْ أَجْمَعَهُمَا قَالَ اجْمَعْهُمَا وَاذْبَحْ مَا اسْتَيْسَرَ مِنَ الْهَدْىِ . فَأَهْلَلْتُ بِهِمَا مَعًا فَلَمَّا أَتَيْتُ الْعُذَيْبَ لَقِيَنِي سَلْمَانُ بْنُ رَبِيعَةَ وَزَيْدُ بْنُ صُوحَانَ وَأَنَا أُهِلُّ بِهِمَا جَمِيعًا فَقَالَ أَحَدُهُمَا لِلآخَرِ مَا هَذَا بِأَفْقَهَ مِنْ بَعِيرِهِ . قَالَ فَكَأَنَّمَا أُلْقِيَ عَلَىَّ جَبَلٌ حَتَّى أَتَيْتُ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ فَقُلْتُ لَهُ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ إِنِّي كُنْتُ رَجُلاً أَعْرَابِيًّا نَصْرَانِيًّا وَإِنِّي أَسْلَمْتُ وَأَنَا حَرِيصٌ عَلَى الْجِهَادِ وَإِنِّي وَجَدْتُ الْحَجَّ وَالْعُمْرَةَ مَكْتُوبَيْنِ عَلَىَّ فَأَتَيْتُ رَجُلاً مِنْ قَوْمِي فَقَالَ لِي اجْمَعْهُمَا وَاذْبَحْ مَا اسْتَيْسَرَ مِنَ الْهَدْىِ وَإِنِّي أَهْلَلْتُ بِهِمَا مَعًا . فَقَالَ لِي عُمَرُ رضى الله عنه هُدِيتَ لِسُنَّةِ نَبِيِّكَ صلى الله عليه وسلم .
Muhammad ibn Qudoma ibn Aʼyan va Usmon ibn Abu Shayba bizga aytib berdilar: ular: bizga Jarir ibn Abdulhamid Mansurdan, u Abu Voildan aytib berdi, dedilar. U dedi: Subayy ibn Maʼbad: «Men aʼrobiy, nasroniy kishi edim. Soʻng Islomga kirdim. Keyin qabilamdan Huzaym ibn Surmula deb ataladigan bir kishining oldiga bordim va unga: ‹Ey faloniy, men jihodga juda harisman, hamda haj bilan umra menga farz qilinganini bildim. Bu ikkalasini qanday qilib birga qilaman?› dedim. U: ‹Ikkalasini birga qilgin va qurbonlikdan oson topilganini soʻygin›, dedi. Shunda men ikkalasi uchun birga talbiya aytib ihrom bogʻladim. Uzaybga yetib kelganimda, men hamon ikkalasi uchun talbiya aytayotgan holimda, Salmon ibn Robiʼa va Zayd ibn Suvhon meni kutib oldilar. Ulardan biri ikkinchisiga: ‹Bu (kishi) oʻz tuyasidan ortiqcha fahmli emas-ku›, dedi. Shunda menga goʻyo bir togʻ tashlanganday (ogʻir) boʻldi. Toki Umar ibn al-Xattob (roziyallohu anhu)ning huzuriga keldim va unga: ‹Ey muʼminlar amiri, men aʼrobiy, nasroniy kishi edim, Islomga kirdim, jihodga harisman, haj bilan umra menga farz qilinganini bildim. Soʻng qavmimdan bir kishining oldiga bordim, u menga: ‹Ikkalasini birga qilgin va qurbonlikdan oson topilganini soʻygin›, dedi. Men ham ikkalasi uchun birga talbiya aytib ihrom bogʻladim›, dedim. Shunda Umar (roziyallohu anhu) menga: ‹Paygʻambaring ﷺning sunnatiga hidoyat qilinibsan›, dedi», dedi.Муҳаммад ибн Қудома ибн Аъян ва Усмон ибн Абу Шайба бизга айтиб бердилар: улар: бизга Жарир ибн Абдулҳамид Мансурдан, у Абу Воилдан айтиб берди, дедилар. У деди: Субайй ибн Маъбад: «Мен аъробий, насроний киши эдим. Сўнг Исломга кирдим. Кейин қабиламдан Ҳузайм ибн Сурмула деб аталадиган бир кишининг олдига бордим ва унга: ‹Эй фалоний, мен жиҳодга жуда ҳарисман, ҳамда ҳаж билан умра менга фарз қилинганини билдим. Бу иккаласини қандай қилиб бирга қиламан?› дедим. У: ‹Иккаласини бирга қилгин ва қурбонликдан осон топилганини сўйгин›, деди. Шунда мен иккаласи учун бирга талбия айтиб иҳром боғладим. Узайбга етиб келганимда, мен ҳамон иккаласи учун талбия айтаётган ҳолимда, Салмон ибн Робиъа ва Зайд ибн Сувҳон мени кутиб олдилар. Улардан бири иккинчисига: ‹Бу (киши) ўз туясидан ортиқча фаҳмли эмас-ку›, деди. Шунда менга гўё бир тоғ ташлангандай (оғир) бўлди. Токи Умар ибн ал-Хаттоб (розияллоҳу анҳу)нинг ҳузурига келдим ва унга: ‹Эй муъминлар амири, мен аъробий, насроний киши эдим, Исломга кирдим, жиҳодга ҳарисман, ҳаж билан умра менга фарз қилинганини билдим. Сўнг қавмимдан бир кишининг олдига бордим, у менга: ‹Иккаласини бирга қилгин ва қурбонликдан осон топилганини сўйгин›, деди. Мен ҳам иккаласи учун бирга талбия айтиб иҳром боғладим›, дедим. Шунда Умар (розияллоҳу анҳу) менга: ‹Пайғамбаринг ﷺнинг суннатига ҳидоят қилинибсан›, деди», деди.