حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ، أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عَابِسِ بْنِ رَبِيعَةَ، عَنْ عُمَرَ، أَنَّهُ جَاءَ إِلَى الْحَجَرِ فَقَبَّلَهُ فَقَالَ إِنِّي أَعْلَمُ أَنَّكَ حَجَرٌ لاَ تَنْفَعُ وَلاَ تَضُرُّ وَلَوْلاَ أَنِّي رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُقَبِّلُكَ مَا قَبَّلْتُكَ .
Obis ibn Rabiʼa (rahimahulloh) Umar (roziyallohu anhu)dan rivoyat qiladi: U (Umar) Hajar (Hajarul-asvad) oldiga kelib, uni oʻpdi va: «Men, albatta, sen na foyda, na zarar yetkaza oladigan bir tosh ekaningni bilaman. Agar Rasululloh ﷺ seni oʻpayotganlarini koʻrmaganimda edi, seni oʻpmas edim», dedi.Обис ибн Рабиъа (раҳимаҳуллоҳ) Умар (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилади: У (Умар) Ҳажар (Ҳажарул-асвад) олдига келиб, уни ўпди ва: «Мен, албатта, сен на фойда, на зарар етказа оладиган бир тош эканингни биламан. Агар Расулуллоҳ ﷺ сени ўпаётганларини кўрмаганимда эди, сени ўпмас эдим», деди.