حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ، وَيَحْيَى بْنُ مَعِينٍ، - الْمَعْنَى وَاحِدٌ - قَالاَ حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عَدِيٍّ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَاقَ، حَدَّثَنَا أَبُو عُبَيْدَةَ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ زَمْعَةَ، عَنْ أَبِيهِ، وَعَنْ أُمِّهِ، زَيْنَبَ بِنْتِ أَبِي سَلَمَةَ عَنْ أُمِّ سَلَمَةَ، - يُحَدِّثَانِهِ جَمِيعًا ذَاكَ عَنْهَا - قَالَتْ كَانَتْ لَيْلَتِي الَّتِي يَصِيرُ إِلَىَّ فِيهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَسَاءَ يَوْمِ النَّحْرِ فَصَارَ إِلَىَّ وَدَخَلَ عَلَىَّ وَهْبُ بْنُ زَمْعَةَ وَمَعَهُ رَجُلٌ مِنْ آلِ أَبِي أُمَيَّةَ مُتَقَمِّصَيْنِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِوَهْبٍ " هَلْ أَفَضْتَ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ " . قَالَ لاَ وَاللَّهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ . قَالَ صلى الله عليه وسلم " انْزِعْ عَنْكَ الْقَمِيصَ " . قَالَ فَنَزَعَهُ مِنْ رَأْسِهِ وَنَزَعَ صَاحِبُهُ قَمِيصَهُ مِنْ رَأْسِهِ ثُمَّ قَالَ وَلِمَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ " إِنَّ هَذَا يَوْمٌ رُخِّصَ لَكُمْ إِذَا أَنْتُمْ رَمَيْتُمُ الْجَمْرَةَ أَنْ تَحِلُّوا " . يَعْنِي مِنْ كُلِّ مَا حَرُمْتُمْ مِنْهُ إِلاَّ النِّسَاءَ " فَإِذَا أَمْسَيْتُمْ قَبْلَ أَنْ تَطُوفُوا هَذَا الْبَيْتَ صِرْتُمْ حُرُمًا كَهَيْئَتِكُمْ قَبْلَ أَنْ تَرْمُوا الْجَمْرَةَ حَتَّى تَطُوفُوا بِهِ " .
Ummu Salama (roziyallohu anho) — moʻminlarning onasi — rivoyat qiladi: U: «Rasululloh ﷺ huzurimga keladigan kecham qurbonlik kuni kechqurun edi. Bas, u zot huzurimga keldilar va huzurimga Vahb ibn Zamʼa, uning yonida Abu Umayya xonadonidan boʻlgan bir kishi — ikkalasi koʻylak kiygan holda — kirib keldi. Rasululloh ﷺ Vahbga: ‹Ey Abu Abdulloh, ifoza (tavofini) qildingmi?› dedilar. U: ‹Yoʻq, vallohi, yo Rasululloh›, dedi. U zot ﷺ: ‹Koʻylakni yechib tashla›, dedilar. (Vahb) uni boshidan yechib tashladi, hamrohi ham koʻylagini boshidan yechib tashladi. Soʻng (Vahb): ‹Nega, yo Rasululloh?› dedi. U zot: ‹Bu shunday kunki, jamraga tosh otsangiz, ihromdan chiqishingizga sizlarga ruxsat berilgan›, yaʼni ihromda harom boʻlgan har bir narsadan, ayollardan boshqasidan (ruxsat berilgan). ‹Agar bu Baytni (Kaʼbani) tavof qilishingizdan oldin oqshom kirsa, sizlar tavof qilmaguningizcha, jamraga tosh otishingizdan oldingi holatingizdek (yana) ihromli boʻlib qolasizlar›, dedilar», dedi.Умму Салама (розияллоҳу анҳо) — мўминларнинг онаси — ривоят қилади: У: «Расулуллоҳ ﷺ ҳузуримга келадиган кечам қурбонлик куни кечқурун эди. Бас, у зот ҳузуримга келдилар ва ҳузуримга Ваҳб ибн Замъа, унинг ёнида Абу Умайя хонадонидан бўлган бир киши — иккаласи кўйлак кийган ҳолда — кириб келди. Расулуллоҳ ﷺ Ваҳбга: ‹Эй Абу Абдуллоҳ, ифоза (тавофини) қилдингми?› дедилар. У: ‹Йўқ, валлоҳи, ё Расулуллоҳ›, деди. У зот ﷺ: ‹Кўйлакни ечиб ташла›, дедилар. (Ваҳб) уни бошидан ечиб ташлади, ҳамроҳи ҳам кўйлагини бошидан ечиб ташлади. Сўнг (Ваҳб): ‹Нега, ё Расулуллоҳ?› деди. У зот: ‹Бу шундай кунки, жамрага тош отсангиз, иҳромдан чиқишингизга сизларга рухсат берилган›, яъни иҳромда ҳаром бўлган ҳар бир нарсадан, аёллардан бошқасидан (рухсат берилган). ‹Агар бу Байтни (Каъбани) тавоф қилишингиздан олдин оқшом кирса, сизлар тавоф қилмагунингизча, жамрага тош отишингиздан олдинги ҳолатингиздек (яна) иҳромли бўлиб қоласизлар›, дедилар», деди.