حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ الْقَعْنَبِيُّ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ عُمَرَ بْنِ كَثِيرِ بْنِ أَفْلَحَ، عَنْ أَبِي مُحَمَّدٍ، مَوْلَى أَبِي قَتَادَةَ عَنْ أَبِي قَتَادَةَ، قَالَ خَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي عَامِ حُنَيْنٍ فَلَمَّا الْتَقَيْنَا كَانَتْ لِلْمُسْلِمِينَ جَوْلَةٌ - قَالَ - فَرَأَيْتُ رَجُلاً مِنَ الْمُشْرِكِينَ قَدْ عَلاَ رَجُلاً مِنَ الْمُسْلِمِينَ - قَالَ - فَاسْتَدَرْتُ لَهُ حَتَّى أَتَيْتُهُ مِنْ وَرَائِهِ فَضَرَبْتُهُ بِالسَّيْفِ عَلَى حَبْلِ عَاتِقِهِ فَأَقْبَلَ عَلَىَّ فَضَمَّنِي ضَمَّةً وَجَدْتُ مِنْهَا رِيحَ الْمَوْتِ ثُمَّ أَدْرَكَهُ الْمَوْتُ فَأَرْسَلَنِي فَلَحِقْتُ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ فَقُلْتُ مَا بَالُ النَّاسِ قَالَ أَمْرُ اللَّهِ . ثُمَّ إِنَّ النَّاسَ رَجَعُوا وَجَلَسَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَقَالَ " مَنْ قَتَلَ قَتِيلاً لَهُ عَلَيْهِ بَيِّنَةٌ فَلَهُ سَلَبُهُ " . قَالَ فَقُمْتُ ثُمَّ قُلْتُ مَنْ يَشْهَدُ لِي ثُمَّ جَلَسْتُ ثُمَّ قَالَ ذَلِكَ الثَّانِيَةَ " مَنْ قَتَلَ قَتِيلاً لَهُ عَلَيْهِ بَيِّنَةٌ فَلَهُ سَلَبُهُ " قَالَ فَقُمْتُ ثُمَّ قُلْتُ مَنْ يَشْهَدُ لِي ثُمَّ جَلَسْتُ ثُمَّ قَالَ ذَلِكَ الثَّالِثَةَ فَقُمْتُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَا لَكَ يَا أَبَا قَتَادَةَ " . قَالَ فَاقْتَصَصْتُ عَلَيْهِ الْقِصَّةَ فَقَالَ رَجُلٌ مِنَ الْقَوْمِ صَدَقَ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَسَلَبُ ذَلِكَ الْقَتِيلِ عِنْدِي فَأَرْضِهِ مِنْهُ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ الصِّدِّيقُ لاَهَا اللَّهِ إِذًا يَعْمِدُ إِلَى أَسَدٍ مِنْ أُسْدِ اللَّهِ يُقَاتِلُ عَنِ اللَّهِ وَعَنْ رَسُولِهِ فَيُعْطِيكَ سَلَبَهُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " صَدَقَ فَأَعْطِهِ إِيَّاهُ " . فَقَالَ أَبُو قَتَادَةَ فَأَعْطَانِيهِ فَبِعْتُ الدِّرْعَ فَابْتَعْتُ بِهِ مَخْرَفًا فِي بَنِي سَلِمَةَ فَإِنَّهُ لأَوَّلُ مَالٍ تَأَثَّلْتُهُ فِي الإِسْلاَمِ .
Abu Qatoda (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Hunayn yili Rasululloh ﷺ bilan birga (jangga) chiqdik. Ikki qoʻshin toʻqnashganda, musulmonlarda chekinish boʻldi. Men mushriklardan bir kishini musulmonlardan birining ustiga chiqib olganini koʻrib qoldim. Shunda men aylanib oʻtib, uning orqasidan keldim-da, qilich bilan yelkasining payiga urdim. U menga oʻgirilib, meni shunday qattiq quchoqladiki, men oʻlim hidini sezdim. Soʻng uni oʻlim oldi va u meni qoʻyib yubordi. Keyin Umar ibn al-Xattobni uchratib: «Odamlarga nima boʻldi?» dedim. U: «Bu Allohning amri», dedi. Soʻng odamlar qaytishdi va Rasululloh ﷺ oʻtirib: «Kim biror kishini oʻldirsa va buni isbotlay olsa, uning salabi (oʻljasi) oʻzigadir», dedilar. Men oʻrnimdan turib: «Menga kim guvohlik beradi?» dedim, soʻng oʻtirdim. Soʻng u zot buni ikkinchi marta aytib: «Kim biror kishini oʻldirsa va buni isbotlay olsa, uning salabi oʻzigadir», dedilar. Men yana turib: «Menga kim guvohlik beradi?» dedim, soʻng oʻtirdim. Soʻng u zot buni uchinchi marta aytdilar, men oʻrnimdan turdim. Shunda Rasululloh ﷺ: «Senga nima boʻldi, ey Abu Qatoda?» dedilar. Men u zotga voqeani aytib berdim. Shunda jamoadan bir kishi: «U rost aytdi, ey Allohning Rasuli, oʻsha oʻldirilgan kishining salabi mening qoʻlimda, uni undan rozi qiling», dedi. Shunda Abu Bakr as-Siddiq (roziyallohu anhu): «Yoʻq, Allohga qasamki, bunday boʻlmaydi! Alloh va Uning Rasuli yoʻlida jang qilgan Allohning sherlaridan biriga qasd qilib, uning salabini senga beradimi?!» dedi. Shunda Rasululloh ﷺ: «U rost aytdi, uni unga ber», dedilar. Abu Qatoda dedi: Bas, u salabni menga berdi. Men sovutni sotib, uning evaziga Banu Salima orasida bir bogʻ sotib oldim. Bu Islom davrida men orttirgan birinchi molim edi.Абу Қатода (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Ҳунайн йили Расулуллоҳ ﷺ билан бирга (жангга) чиқдик. Икки қўшин тўқнашганда, мусулмонларда чекиниш бўлди. Мен мушриклардан бир кишини мусулмонлардан бирининг устига чиқиб олганини кўриб қолдим. Шунда мен айланиб ўтиб, унинг орқасидан келдим-да, қилич билан елкасининг пайига урдим. У менга ўгирилиб, мени шундай қаттиқ қучоқладики, мен ўлим ҳидини сездим. Сўнг уни ўлим олди ва у мени қўйиб юборди. Кейин Умар ибн ал-Хаттобни учратиб: «Одамларга нима бўлди?» дедим. У: «Бу Аллоҳнинг амри», деди. Сўнг одамлар қайтишди ва Расулуллоҳ ﷺ ўтириб: «Ким бирор кишини ўлдирса ва буни исботлай олса, унинг салаби (ўлжаси) ўзигадир», дедилар. Мен ўрнимдан туриб: «Менга ким гувоҳлик беради?» дедим, сўнг ўтирдим. Сўнг у зот буни иккинчи марта айтиб: «Ким бирор кишини ўлдирса ва буни исботлай олса, унинг салаби ўзигадир», дедилар. Мен яна туриб: «Менга ким гувоҳлик беради?» дедим, сўнг ўтирдим. Сўнг у зот буни учинчи марта айтдилар, мен ўрнимдан турдим. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: «Сенга нима бўлди, эй Абу Қатода?» дедилар. Мен у зотга воқеани айтиб бердим. Шунда жамоадан бир киши: «У рост айтди, эй Аллоҳнинг Расули, ўша ўлдирилган кишининг салаби менинг қўлимда, уни ундан рози қилинг», деди. Шунда Абу Бакр ас-Сиддиқ (розияллоҳу анҳу): «Йўқ, Аллоҳга қасамки, бундай бўлмайди! Аллоҳ ва Унинг Расули йўлида жанг қилган Аллоҳнинг шерларидан бирига қасд қилиб, унинг салабини сенга берадими?!» деди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: «У рост айтди, уни унга бер», дедилар. Абу Қатода деди: Бас, у салабни менга берди. Мен совутни сотиб, унинг эвазига Бану Салима орасида бир боғ сотиб олдим. Бу Ислом даврида мен орттирган биринчи молим эди.