حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عِيسَى، حَدَّثَنَا مُجَمِّعُ بْنُ يَعْقُوبَ بْنِ مُجَمِّعِ بْنِ يَزِيدَ الأَنْصَارِيُّ، قَالَ سَمِعْتُ أَبِي يَعْقُوبَ بْنَ مُجَمِّعٍ، يَذْكُرُ عَنْ عَمِّهِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ يَزِيدَ الأَنْصَارِيِّ، عَنْ عَمِّهِ، مُجَمِّعِ بْنِ جَارِيَةَ الأَنْصَارِيِّ وَكَانَ أَحَدَ الْقُرَّاءِ الَّذِينَ قَرَءُوا الْقُرْآنَ قَالَ شَهِدْنَا الْحُدَيْبِيَةَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَلَمَّا انْصَرَفْنَا عَنْهَا إِذَا النَّاسُ يَهُزُّونَ الأَبَاعِرَ فَقَالَ بَعْضُ النَّاسِ لِبَعْضٍ مَا لِلنَّاسِ قَالُوا أُوحِيَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم . فَخَرَجْنَا مَعَ النَّاسِ نُوجِفُ فَوَجَدْنَا النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَاقِفًا عَلَى رَاحِلَتِهِ عِنْدَ كُرَاعِ الْغَمِيمِ فَلَمَّا اجْتَمَعَ عَلَيْهِ النَّاسُ قَرَأَ عَلَيْهِمْ { إِنَّا فَتَحْنَا لَكَ فَتْحًا مُبِينًا } فَقَالَ رَجُلٌ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَفَتْحٌ هُوَ قَالَ " نَعَمْ وَالَّذِي نَفْسُ مُحَمَّدٍ بِيَدِهِ إِنَّهُ لَفَتْحٌ " . فَقُسِّمَتْ خَيْبَرُ عَلَى أَهْلِ الْحُدَيْبِيَةِ فَقَسَّمَهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى ثَمَانِيَةَ عَشَرَ سَهْمًا وَكَانَ الْجَيْشُ أَلْفًا وَخَمْسَمِائَةٍ فِيهِمْ ثَلاَثُمِائَةِ فَارِسٍ فَأَعْطَى الْفَارِسَ سَهْمَيْنِ وَأَعْطَى الرَّاجِلَ سَهْمًا . قَالَ أَبُو دَاوُدَ حَدِيثُ أَبِي مُعَاوِيَةَ أَصَحُّ وَالْعَمَلُ عَلَيْهِ وَأَرَى الْوَهَمَ فِي حَدِيثِ مُجَمِّعٍ أَنَّهُ قَالَ ثَلاَثُمِائَةِ فَارِسٍ وَكَانُوا مِائَتَىْ فَارِسٍ .
Mujammiʼ ibn Joriya al-Ansoriy (roziyallohu anhu) — u Qurʼonni qiroat qilgan qorilardan biri edi — aytadi: Biz Rasululloh ﷺ bilan birga Hudaybiyada hozir boʻldik. U yerdan qaytayotganimizda, birdan odamlar tuyalarini tez haydab borardilar. Baʼzi odamlar bir-biriga: «Odamlarga nima boʻldi?» deyishdi. Ular: «Rasululloh ﷺga vahiy nozil qilindi» deyishdi. Biz ham odamlar bilan birga (tuyalarimizni) choptirib chiqdik. Nabiy ﷺni Kuroʼul-Gʻamiymda ulovlari ustida turgan holda topdik. Odamlar u zotning atrofiga yigʻilganlarida, u zot ularga: {Albatta, Biz senga ochiq-oydin fath ato etdik} (Fath 1) oyatini oʻqib berdilar. Shunda bir kishi: «Yo Rasululloh, bu fathmi?» dedi. U zot: «Ha, Muhammadning joni qoʻlida boʻlgan Zotga qasamki, bu albatta fathdir» dedilar. Soʻng Xaybar Hudaybiya ahliga taqsim qilindi. Rasululloh ﷺ uni oʻn sakkiz ulushga boʻlib taqsimladilar. Qoʻshin bir ming besh yuz kishi edi, ular orasida uch yuz otliq bor edi. U zot otliqqa ikki ulush, piyodaga bir ulush berdilar. Abu Dovud aytadi: Abu Muoviyaning hadisi sahihroq va amal shunga binoan. Mujammiʼning hadisida xato bor deb oʻylayman: u «uch yuz otliq» degan, holbuki ular ikki yuz otliq edilar.Мужаммиъ ибн Жория ал-Ансорий (розияллоҳу анҳу) — у Қуръонни қироат қилган қорилардан бири эди — айтади: Биз Расулуллоҳ ﷺ билан бирга Ҳудайбияда ҳозир бўлдик. У ердан қайтаётганимизда, бирдан одамлар туяларини тез ҳайдаб борардилар. Баъзи одамлар бир-бирига: «Одамларга нима бўлди?» дейишди. Улар: «Расулуллоҳ ﷺга ваҳий нозил қилинди» дейишди. Биз ҳам одамлар билан бирга (туяларимизни) чоптириб чиқдик. Набий ﷺни Курўул-Ғамиймда уловлари устида турган ҳолда топдик. Одамлар у зотнинг атрофига йиғилганларида, у зот уларга: {Албатта, Биз сенга очиқ-ойдин фатҳ ато этдик} (Фатҳ 1) оятини ўқиб бердилар. Шунда бир киши: «Ё Расулуллоҳ, бу фатҳми?» деди. У зот: «Ҳа, Муҳаммаднинг жони қўлида бўлган Зотга қасамки, бу албатта фатҳдир» дедилар. Сўнг Хайбар Ҳудайбия аҳлига тақсим қилинди. Расулуллоҳ ﷺ уни ўн саккиз улушга бўлиб тақсимладилар. Қўшин бир минг беш юз киши эди, улар орасида уч юз отлиқ бор эди. У зот отлиққа икки улуш, пиёдага бир улуш бердилар. Абу Довуд айтади: Абу Муовиянинг ҳадиси саҳиҳроқ ва амал шунга биноан. Мужаммиънинг ҳадисида хато бор деб ўйлайман: у «уч юз отлиқ» деган, ҳолбуки улар икки юз отлиқ эдилар.