حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ يُونُسَ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ، عَنْ أَبِي الْعُشَرَاءِ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّهُ قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَمَا تَكُونُ الذَّكَاةُ إِلاَّ مِنَ اللَّبَّةِ أَوِ الْحَلْقِ قَالَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لَوْ طَعَنْتَ فِي فَخِذِهَا لأَجْزَأَ عَنْكَ " . قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَهَذَا لاَ يَصْلُحُ إِلاَّ فِي الْمُتَرَدِّيَةِ وَالْمُتَوَحِّشِ .
Abul Usharo (rahimahulloh) otasidan rivoyat qiladi: U: «Yo Rasululloh, soʻyish faqat boʻgʻiz chuqurchasi yoki tomoqdan boʻladimi?» dedi. Shunda Rasululloh ﷺ: «Agar uning sonidan sanchsang ham, senga kifoya qilardi», dedilar. Abu Dovud aytadi: Bu faqat (chuqurga) qulagan yoki yovvoyilashib qochgan (hayvon) haqida toʻgʻri keladi (joiz boʻladi).Абул Ушаро (раҳимаҳуллоҳ) отасидан ривоят қилади: У: «Ё Расулуллоҳ, сўйиш фақат бўғиз чуқурчаси ёки томоқдан бўладими?» деди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: «Агар унинг сонидан санчсанг ҳам, сенга кифоя қиларди», дедилар. Абу Довуд айтади: Бу фақат (чуқурга) қулаган ёки ёввойилашиб қочган (ҳайвон) ҳақида тўғри келади (жоиз бўлади).